Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Το πεζοδρόμιο της...ντροπής





Όταν η τέχνη της κατασκευής δημοσίων έργων γίνεται τέχνη της προχειρότητας τότε μπορείς σε μήκος μόλις 100 μέτρων, στην άκρη ενός  καινούργιου πεζοδρομίου, που έχει ολοκληρωθεί εδώ και αρκετό καιρό, να βρεις περισσότερους από δέκα σωρούς με μπάζα και κομμάτια  πλακιδίων που περίσσεψαν στον εργολάβο ή έσπασαν στη διάρκεια των εργασιών που εκτελούσε.
Αυτή την εικόνα προχειρότητας αντικρίζει κανείς τους τελευταίους μήνες σε ακίνητο που είχε την ατυχία να βρίσκεται δίπλα στο νέο πεζοδρόμιο το οποίο κατασκευάστηκε από το ύψος των Φυλακών της Νέας  Αλικαρνασσού μέχρι το κοντινό κέντρο διασκέδασης.
Προφανώς ο εργολάβος, που έβαλε όλο του το μεράκι και την τέχνη για να φτιάξει  το αδικαιολόγητα τεράστιο σε πλάτος πεζοδρόμιο σ’ εκείνο το σημείο, ολοκληρώνοντας τις εργασίες  θέλησε να  «διακοσμήσει» κιόλας το έργο του με ότι του περίσσεψε. 
Που να τρέχει τώρα να πετάει μπάζα σωλήνες και πλακάκια ; σάμπως θα βρεθεί κανείς από το Δήμο Ηρακλείου να του τραβήξει το αυτί για το χάλι που άφησε πίσω του ;


Δείτε και μόνοι σας τις φωτογραφίες και θαυμάστε 
















Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Βγάλτε τις μάσκες και δώστε πραγματικές λύσεις που θα αποτρέψουν την προσφυγιά



Οι λέξεις είναι φτωχές για να περιγράψουν τις τραγικές εικόνες που αντικρίζουμε το τελευταίο διάστημα με πρωταγωνιστές άμοιρους ανθρώπους οι οποίοι θέλοντας να ξεφύγουν από τη φρίκη του πολέμου εμπιστεύονται  τη ζωή τους σε  δουλεμπόρους που, ως άλλοι σύγχρονοι πορθμείς του  Άδη, τους οδηγούν με τα σαπιοκάραβα τους σε δρόμο που δεν έχει επιστροφή.
Εικόνες ντροπής για τον πολιτισμένο κόσμο μας, εκείνες των πτωμάτων κάθε ηλικίας που ανασύρονται από τη θάλασσα αλλά και των διασωθέντων με τον τρόμο, την απόγνωση, την απόλυτη θλίψη να ζωγραφίζεται στα πρόσωπα τους, γεμίζουν τις οθόνες μας, τις σελίδες των εφημερίδων, τις κούφιες ζωές μας.
Και είναι εικόνες που επαναλαμβάνονται συχνά πυκνά τα τελευταία χρόνια με μοναδική μας αντίδραση τη στιγμιαία στεναχώρια και μερικά «γιατί» για τον τραγικό επίλογο αυτών των ανθρώπων που το μόνο που ζητούσαν από τη ζωή ήταν να ζήσουν.
Και θα μου πείτε τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για να σταματήσει ο «αφανισμός» των εξαθλιωμένων Σύριων, Μπαγκλαντεσιανών, Αφγανών, Σομαλών, Ιρακινών, Λίβυων , Γκανέζων και άλλων εθνικοτήτων που προσπαθώντας να διασωθούν από την αγριότητα που κυριαρχεί στις χώρες τους αναζητούν το αύριο στην Ευρώπη;
Ένα είναι σίγουρο: αν απλά παρακολουθούμε με αποτροπιασμό τις σκηνές της ανάσυρσης των πτωμάτων τους από τη θάλασσα  δεν βοηθάμε.
 Αν όμως αντιδράσουμε όλοι μαζί και επιβάλλουμε σε εκείνους που μας κυβερνούν το να κινητοποιηθούν για να μπει ένα τέλος στον όλεθρο και την έχθρα που σπέρνουν οι ιμπεριαλιστές του κόσμου σε ξένα εδάφη ίσως κάτι να πετύχουμε.
Διαβάζοντας πως η ΕΕ εκπονεί σχέδιο για ενίσχυση των επιχειρήσεων έρευνας και διάσωσης, διπλασιασμό της χρηματοδότησης και των διαθέσιμων πλοίων για την προστασία των συνόρων, επαναπατρισμό μεταναστών και επιχειρήσεις για την καταστροφή των σκαφών που χρησιμοποιούν τα οργανωμένα κυκλώματα παράνομης μεταφοράς, αναρωτιέμαι πως μπορούν ακόμα οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να στρουθοκαμηλίζουν μπροστά σε ένα τεράστιο και απαράδεκτο πρόβλημα.
Είναι λύση το να βγάλεις καράβια στη θάλασσα και να προστατεύσεις απλά τα σύνορα σου; ή να μαζέψεις από τη θάλασσα και να επαναπροωθήσεις στην πατρίδα τους όλους αυτούς τους απελπισμένους ανθρώπους; Ναι αν πρόκειται για χώρες που έχουν βάλει το «χεράκι» τους, φανερά ή υπογείως, για τη δημιουργία κυμάτων προσφύγων. Είναι κοινό μυστικό πως πίσω από το ξέσπασμα εμφυλίων, πολέμων ανάμεσα σε γειτονικές χώρες αλλά και  σφαγών στο όνομα της θρησκείας βρίσκονται «πολιτισμένα» κράτη στην Ευρώπη ή στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, που είτε δεν μπορούν να ξεχάσουν τις αποικιοκρατικές πολιτικές τους είτε θέλουν να δείξουν την ισχύ και να ελέγξουν τον πλούτο των άλλων.
Ενδύονται το μανδύα του ειρηνοποιού και παρεμβαίνουν στα εσωτερικά λαών, αφού προηγουμένως τους οδηγήσουν σε σκηνικά πολέμου (προμηθεύοντας τους ενίοτε και με όπλα) για να δικαιολογήσουν την «σωτήρια» επέμβαση τους. Και μετά φορώντας τη μάσκα του "ανθρώπου" δηλώνουν συγκλονισμένοι για το θάνατο όλων εκείνων που οι ίδιοι εξώθησαν στην προσφυγιά.

Εκεί είναι λοιπόν η πηγή του προβλήματος, αυτούς τους «ειρηνοποιούς» και τις τακτικές τους πρέπει οι λαοί να σταματήσουν στέλνοντας τους ηχηρό μήνυμα. Αν δεν εξαλείφουν  εν τη γενέσει τους οι λόγοι που οδηγούν χιλιάδες κόσμου στην προσφυγιά και τη μετανάστευση, ότι μέτρο κι αν πάρει κανείς θα είναι μόνο για να προφυλάξει την «καμπούρα» του κι όχι για να αποδείξει την ανθρωπιά και την αλληλεγγύη του. 
Ε.Β

Κυριακή, 19 Απριλίου 2015

Να επικαλούμαστε τον Εγκέλαδο ή τον Ποσειδώνα σε περίπτωση σεισμού;



Με αφορμή τον πρόσφατο ισχυρό σεισμό στην Κρήτη αλλά και τους δεκάδες μετασεισμούς που ακολούθησαν επανήλθαν στο προσκήνιο  φράσεις  κλισέ , όπως «ξύπνησε ο εγκέλαδος», «χτύπησε ο εγκέλαδος» κ.α
Είναι  τελικά όμως  ο αρχηγός των γιγάντων, ο Εγκέλαδος ή ο θεός Ποσειδώνας εκείνος που πρέπει να επικαλεστούμε σε περίπτωση σεισμού;
Οι απόψεις  διίστανται, αν και στις μέρες μας έχει επικρατήσει ο μύθος που θέλει το γιο του Τάρταρου και της Γης, τον Εγκέλαδο, να δίνει όχι μόνο το όνομα του αλλά και υπόσταση στο τρομερό φαινόμενο του σεισμού.
Ετυμολογικά  το όνομα  Εγκέλαδος θεωρείται πως προέρχεται από τις λέξεις έγκειμαι+λας που παραπέμπει σε εκείνον  που είναι εγκατεστημένος στα πετρώματα.
Η  ελληνική μυθολογία μας λέει πως ο Εγκέλαδος δολοφονήθηκε από το Δία, μετά από ρίψη κεραυνού, ενώ μια δεύτερη εκδοχή τον θέλει να χάνει τη ζωή του από τον Σειλινό ή, κατά την επικρατέστερη άποψη, από τη θεά Αθήνα στη διάρκεια της Τιτανομαχίας μετά από εκσφενδόνιση  εναντίον του  της Σικελίας ή του όρους Αίτνα . Αυτό το βάρος, που έπεσε επάνω του, με βάση το μύθο, του φέρνει δυσφορία και τον κάνει, αναστενάζοντας, να δημιουργεί σεισμούς. Ο Παυσανίας μας δίνει μια άλλη εκδοχή του τρόπου με τον οποίο η Αθηνά θανάτωσε τον Εγκέλαδο, ρίχνοντας   επάνω του το τέθριππο άρμα της, σκηνή  που αποτέλεσε πηγή έμπνευσης, σε καλλιτεχνικό επίπεδο, με παραστάσεις της να κοσμούν αρχαίους ναούς και αγγεία.

Τι γίνεται όμως με τον Ποσειδώνα; που επίσης η ελληνική μυθολογία θέλει να έχει  κυριαρχία επί της γης, όπως δηλώνει και το όνομά του, που προέρχεται, πιθανότατα, από το πόσις (αφέντης, κύριος) και δάων ή δη (γη) ενώ του έχουν αποδοθεί και ονόματα σχετιζόμενα με την ικανότητα του να  δημιουργεί σεισμούς όπως Ενοσίχθων, Εννοσίγαιος (από το ένοσις = σεισμός, κίνηση και γαία, δηλαδή αυτός που κινεί, ταράζει την γη) αλλά και Μοχλευτήρ, Σεισίχθων, Δαμασίχθων.
Ο σχέση του Ποσειδώνα με τους σεισμούς ανάγεται πολύ πριν ακόμα το όνομα του συνδεθεί  με τη θάλασσα. Ο  καθηγητής Κλασικής Αρχαιολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου  Παναγιώτης Φάκλαρης σε δημοσίευμα του στο Βήμα τονίζει πως είναι ο Ποσειδώνας  και όχι ο γίγαντας Εγκέλαδος ο θεός των γεωλογικών φαινομένων για τους αρχαίους Έλληνες.
Αυτός εξουσίαζε τα έγκατα της γης ενώ σε αυτόν αποδίδεται η διαμόρφωση της γήινης επιφάνειας, με όρη, νησιά, ποταμούς, ισθμούς, φαράγγια, κόλπους. Στις περιοχές που πλήττονταν από σεισμούς κυριαρχούσε μάλιστα η λατρεία του. 


Πέμπτη, 16 Απριλίου 2015

Τα λαγόψαρα δεν αφήνουν ψάρι για τους επαγγελματίες αλιείες του Ηρακλείου



«Παλιά ήτανε καλά, σήμερα οι επαγγελματίες ψαράδες στο λιμάνι του Ηρακλείου πεινάνε». Κάπως έτσι ξεκίνησε η κουβέντα με τον κ Γιώργο, συνταξιούχο ψαρά, που έχει συνδέσει τη ζωή του με τη θάλασσα και δεν μπορεί να περάσει μέρα χωρίς να την αντικρίσει και να «μυρίσει» την αλμύρα της.
Τον συνάντησα νωρίς το απόγευμα στην είσοδο του βόρειου λιμενοβραχίονα του Ηρακλείου όπου καθημερινά πηγαίνει με τους φίλους του και πιάνουνε ψιλή κουβεντούλα, «κόβουν» κίνηση, αστειεύονται και ξεχνάνε τα προβλήματα που η οικονομική κρίση έχει φορτώσει και τους συνταξιούχους.
Η σύγκριση ανάμεσα στο χθες και το σήμερα του επαγγέλματος του ψαρά είναι αναπόφευκτη όταν μιλάς μ' έναν άνθρωπο που γεννήθηκε και μεγάλωσε, όπως μου είπε, πάνω στο καΐκι του πατέρα του πριν από αρκετές δεκαετίες.
«Παλιά ήταν όμορφα, σεμνά, περνούσαμε ωραία, ο ένας βοηθούσε τον άλλο και είχε ψάρι καλό. Σήμερα δεν υπάρχουν ψάρια, οι ψαράδες πεινάνε, έχουν βγει τα λαγόψαρα και δεν αφήνουν ψάρι , ακόμα και τα σκουπίδια τρώνε» περιγράφει ο κ Γιώργος και προσθέτει «πρέπει να βγει ένα κονδύλι, με κάποιο τρόπο, δεν ξέρω ποιόν, να βοηθήσει το κράτος αυτούς τους ανθρώπους γιατί δουλεύουν και παρολαυτά πεινάνε».

Όταν εκείνος ήταν νέος , στο λιμάνι του Ηρακλείου, δραστηριοποιούνταν τουλάχιστον 20 επαγγελματίες ψαράδες ενώ αυτή τη στιγμή έχουν αποδεκατιστεί και  δεν υπάρχει διαδοχή στο επάγγελμα από τη στιγμή που δεν αφήνει αυτή η δουλειά έσοδα ούτε για τα στοιχειώδη.
Ψαρότοποι καλοί για τους επαγγελματίες αλιείες του Ηρακλείου ήταν κατά το παρελθόν η θαλάσσια περιοχή γύρω από τη Ντία, το Παξιμάρι, η Αγία Πελαγία, το Πεταλίδι ακόμα και τα σφαγεία κοντά στην Αλικαρνασσό. Πήγαιναν με τα καΐκια τους νωρίς το απόγευμα, καλάρανε τα δίκτυα ή ρίχνανε το παραγάδι και επέστρεφαν τα ξημερώματα για να μαζέψουν εξασφαλίζοντας έτσι ένα καλούτσικο μεροκάματο. Η ψαριά τους περιελάμβανε μπαλάδες, φαγκριά, σμίνερες, χάνους και άλλα είδη. Τα σκαλάκια, λίγο πριν την είσοδο για το Κούλε, ήταν το σημείο όπου διέθεταν, μέσα σε ξύλινα τελάρα με πάγο την ψαριά τους στους Ηρακλειώτες ενώ αν είχαν πιάσει κανένα αστακό ή μεγάλο, καλό, ψάρι το πουλούσαν στα μαγαζιά ως εκλεκτό μεζέ.
Παρότι δεν είχαν βυθόμετρα και άλλο σύγχρονο εξοπλισμό για το ψάρεμα τους είχαν το λεγόμενο σκανταλιάρισμα, ένα βαρύ μεγάλο μολύβι με μακριά καλούμα (ψιλό σχοινί) το οποίο μετρούσαν και έριχναν στη θάλασσα ελέγχοντας προηγουμένως τα ρεύματα ενώ τα καλαδούρια (σημαδούρες) τους έδειχναν  που είχαν ρίξει τα δίκτυα τους.
Ο κ Γιώργος θυμάται σαν χθες όταν πριν από 30 περίπου χρόνια ψάρεψε το μεγαλύτερο ψάρι του, ένα σκύλο-γαλέο βάρους 180 κιλών. Αυτές οι εικόνες όμως δεν μπορούν να συγκριθούν με τις σημερινές , λέει, με τη θλίψη να χρωματίζει τη φωνή του. "Σήμερα μπορεί να βγει ο ψαράς στη θάλασσα και να ρίξει χίλιες οργιές δίκτυα και στο τέλος η ψαριά του να είναι ένα κιλό χάνοι, κι αν τους βρει κι αυτούς".
Οι κίνδυνοι δεν έλειπαν τότε για τους ψαράδες τους Ηρακλείου και ο ίδιος θυμάται πολλές φορές να τους αποκλείει η κακοκαιρία στη Ντία. Σε αυτό τον τομέα  τίποτα δεν έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων.  Οι  φουρτούνες πάντοτε θα υπάρχουν, αν και θα μπορούσαν κάποιες  βελτιώσεις στο νησάκι της Ντίας , με κατασκευή ενός αξιοπρεπούς μόλου, να κάνουν τη ζωή των ψαράδων, όταν τους πιάνει καιρός στον Άη Γιώργη, πιο εύκολη και με λιγότερους κινδύνους.
Ο κ Γιώργος θυμάται και τις ζημιές που έκαναν στα δίκτυα τους τα δελφίνια που κυνηγώντας τις παλαμίδες μπορούσαν να τα σκίσουν τόσο πολύ ώστε ο ψαράς έπρεπε επί 10 ημέρες να κάθεται να τα μπαλώνει για να τα χρησιμοποιήσει και πάλι.

Ο λόγος του συνταξιούχου ψαρά είναι χειμαρρώδης, θέλει να μου πει όσο περισσότερα γίνεται μέσα σε λίγο χρόνο, ενώ ανά διαστήματα μας διακόπτουν οι φίλοι του για να στρέψουν την κουβέντα σε άλλο μέλος της παρέας, που ισχυρίζονται πως αγκάλιασε ένα καρχαρία 5 μέτρων!

Έχοντας κατά νου πως τα  μεγαλύτερα ψέματα λέγονται μετά το κυνήγι ή κατ’ άλλους μετά το ψάρεμα, ρωτάω, ολοκληρώνοντας τη συζήτηση, αν πράγματι υπάρχουν καρχαριοειδή στις θάλασσες μας. Κάτι λίγα υπάρχουν, απαντάει ο κ Γιώργος εξηγώντας μου όμως πως είναι μικρού μεγέθους και δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που βλέπουμε στις τηλεοράσεις.
E.B

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2015

Καταπέλτης ο Mητροπολίτης Ανδρέας στο Πασχαλινό μήνυμα του για τα τεκταινόμενα στην ΕΕ



Μηνύματα με πολλούς αποδέκτες και με σαφείς πολιτικές αναφορές  έστειλε στο πασχαλινό μήνυμα του, που διαβάστηκε στις εκκλησίες των ενοριών που καλύπτει η Μητρόπολη Αρκαλοχωρίου Καστελίου και Βιάννου το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου, ο Μητροπολίτης Ανδρέας.
Ο Σεβασμιότατος Μητροπολίτης έκανε λόγο για  μία «δαιμονική ευρωσυλλεκτική φιλαργυρία με ανάλγητη αποθήκευση δισεκατομμυρίων ευρώ στις τράπεζες» ενώ στάθηκε στην λανθασμένη πορεία που έχει ακολουθήσει η ΕΕ, η οποία και δεν αποτελούσε όραμα εκείνων που εμπνεύσθηκαν στην ένωση των λαών της Ευρώπης.
Το πλήρες κείμενο του αναστάσιμου μηνύματος του έχει ως εξής:

« Ἡ σημασία, τό μήνυμα, τό νόημα καί ἡ δυναμική τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι διαχρονικά, αἰώνια καί πανανθρώπινα. Ἡ Ἀνάσταση θεραπεύει καί ἐπουλώνει τά προβλήματα καί τίς πολύμορφες καί πολύτροπες κρίσεις κάθε ἐποχῆς.

Ὁ οἰκτίρμων, ἐλεήμων καί φιλάνθρωπος Κύριός μας ἀνθρωπίνως ταπεινώνεται, γιά νά ἐλευθερώσει τήν ὑπόσταση τοῦ καθενός μας, ἀλλά καί συνολικά καί συλλογικά τήν ἀνθρωπότητα ἀπό τίς κρίσεις τῶν παθῶν μας· ἀπό τή δουλεία τῶν ἁμαρτιῶν μας, πού μᾶς ὁδηγοῦν στό σκοτάδι τῶν πειρασμῶν, τῶν δαιμόνων, τοῦ κακοῦ πού καταλύει τό φῶς τῆς Ἀναστάσεως καί πού μᾶς περιχαρακώνει στά πάθη μας καί στήν ποικιλόμορφη κρίση πού μᾶς μαστίζει.
Τί ἔπραξε ὅμως ὁ Θεάνθρωπος Χριστός; Πῶς μᾶς ἀπελευθέρωσε ἀπό τά πάθη μας, ἀπό τή φιλοχρηματία, τή φιληδονία, τόν ἐγωισμό, τή σκληροκαρδία, τή συκοφαντία; Ταπεινώθηκε ὁ ἴδιος: «Ἐαυτόν ἐκένωσε μορφήν δούλου λαβών, ἐν ὁμοιώματι ἀνθρώπων γενόμενος· καί σχήματι εὑρεθείς ὡς ἄνθρωπος» (Φιλ. 2,7).

Ὡς «σκεύη κεραμέως» μποροῦσε νά συντρίψει τήν τότε ἡγεσία πού τόν ἐνέπαιζε, τόν ἐνέπτυσσε, τόν χλεύαζε, τόν σταύρωσε, τόν ἐνέδυσε μέ «χλαμύδαν κοκκίνην». Ὑπέστη ὅμως ὅλη αὐτή τήν ταπεινωτική διαδρομή τοῦ σταυροαναστάσιμου Γολγοθᾶ, γιά νά δώσει τό παγκόσμιο καί πανανθρώπινο μήνυμα τῆς ταπείνωσης καί τῆς ἀπελευθέρωσης ἀπό τίς κρίσεις τῶν παθῶν μας. Γιά νά ἐκπηγάσει ἡ εἰρήνη καί ἡ ἀγάπη, ἡ καταλλαγή καί ἡ ἀλληλεγγύη πού ἰδιαιτέρως τίς ἔχουμε σήμερα μεγαλύτερη ἀνάγκη ἀπό ποτέ ἄλλοτε.

Καί τούτο, διότι σήμερα ζοῦμε μιά ποικιλόμορφη κρίση. Μία πτυχή της κρίσης αὐτῆς εἶναι ἡ οἰκονομική της διάσταση. Ἐδώ καί ἀρκετά χρόνια ὑφιστάμεθα ὡς Ἑλλάδα καί Εὐρωζώνη τήν ἐκμετάλλευση, πού συνεχίζεται στίς μέρες μας ἐξαιτίας τοῦ ὑπεροπτικοῦ ἐγωισμοῦ, τῆς ἐσωστρέφειας καί τῆς ἐγωκεντρικότητας τῶν ἡγετικῶν πολιτικῶν καί οἰκονομικῶν ὁμάδων πού διακατέχονται ἀπό μία ἰδιόμορφη ἀγκύλωση σ’ ἕνα ἐσωστρεφῆ τραπεζικό ὑδροκεφαλισμό. Πρόκειται γιά μία δαιμονική εὐρωσυλλεκτική φιλαργυρία μέ ἀνάλγητη ἀποθήκευση δισεκατομμυρίων εὐρώ στίς τράπεζες.

Ποιά σχέση μποροῦν νά ἔχουν αὐτές οἱ ἀποφάσεις μέ τήν ταπείνωση τοῦ φιλάνθρωπου καί οἰκτίρμονος Θεανθρώπου Κυρίου μας; Ὅλα αὐτά πού σήμερα ζοῦμε στή χώρα μας καί εὐρύτερα στήν Εὐρωζώνη ἦταν οἱ ὁραματισμοί τῶν πρωτοπόρων τῆς εὐρωπαϊκῆς ἑνοποίησης; Ὁραματίζονταν μία κοινωνία, ὅπου οἱ συνάνθρωποί μας ἀναζητοῦν τροφή στά σκουπίδια, μένουν ἄνεργοι, ἤ ἀκόμα καί αὐτοκτονοῦν, ἐνῷ νέοι μέ λαμπρούς πανεπιστημιακούς τίτλους ἀναγκάζονται νά μεταναστεύσουν, γιά νά ἀναζητήσουν ἐργασία, γιά νά ζήσουν;


Προσπαθοῦμε βεβαίως μέ τή βοήθειά σας, ἀδελφοί μου, ἀπό τό ὑστέρημα ἤ τό περίσσευμα τοῦ διλέπτου τῆς χήρας νά διανείμουμε φαγητό, δεκατιανό στά σχολεῖα, φάρμακα καί ἐνδύματα στούς πάσχοντες συνανθρώπους μας. Προσπαθοῦμε χάρη στή βοήθεια καί τή συμπαράστασή σας νά ἀκολουθοῦμε τό παράδειγμα τοῦ πανοικτίρμονος καί ἐλεήμονος Θεανθρώπου Κυρίου μας. Τήν ἴδια στιγμή προσευχόμεθα καί ὑψώνουμε χεῖρας ἱκέτιδας στόν οὐρανό. Παρακαλοῦμε τό ἁγιαστικό, λυτρωτικό καί καθαρτικό φῶς τοῦ Ἀναστάντος Κυρίου μας νά λυτρώσει αὐτούς τούς τραγικούς συνανθρώπους μας τῆς Χριστιανικῆς Εὐρώπης καί τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ ἀπό τό πεῖσμα, τόν ἐγωϊσμό, τήν οἴηση, τή δαιμονική ἐμπάθεια καί τήν ἐκδικητική κακότητα. Νά τούς καταστήσει φιλάνθρωπους καί οἰκτίρμονες, ὅπως μᾶς δίδαξε ὁ Ἀναστάς Κύριός μας. Νά γίνουμε ὅλοι κοινωνοί καί μέτοχοι στήν ἀναγέννηση, τή χάρη, τή χαρά καί τό ἔλεος τοῦ φωτός τῆς Ἀναστάσεως»

Ε.Β

Παρασκευή, 10 Απριλίου 2015

Η παρεξηγημένη... σβάστικα

Έκθεμα του Μουσείου Ηρακλείου


Το σύμβολο της σβάστικας αποτελεί ίσως ένα από τα πλέον παρεξηγημένα στη νεώτερη ιστορία, παρότι η καταγωγή του χάνεται στο βάθος των αιώνων.
Ο ιδιαίτερος αυτός σταυρός, αυτόματα και εντελώς αυθόρμητα, παραπέμπει σε δεινά και θάνατο αφού ως σύμβολο υιοθετήθηκε από το  Χίτλερ στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου για να στήσει και να υποστηρίξει την καταστροφική  προπαγάνδα του.
Στην πραγματικότητα όμως η σβάστικα είναι ένα σύμβολο με πληθώρα θετικών αναφορών συνδεδεμένο με την καλοτυχία, τη ζωή, τη δύναμη. Στα σανσκριτικά μάλιστα σβάστικα σημαίνει "να είσαι καλά".
Τα πρώτα ίχνη του να συναντώνται στη Νεολιθική Ινδία ενώ χρήση του έκαναν οι Χετταίοι, οι Κέλτες και φυσικά οι Αρχαίοι Έλληνες. Ο Ερρίκος Σλήμαν το εντόπισε  στην Τροία ενώ αρχαιολογικά ευρήματα με σβάστικα έχουμε και στο Ιράν.
Στο σημείο αυτό πρέπει ωστόσο να κάνουμε μια σημαντική διευκρίνιση καθώς η  δεξιόστροφη σβάστικα είναι εκείνη που συμβολίζει την ζωή ενώ η αριστερόστροφη, με βάση τις παραδόσεις λαών της Ανατολής, συμβολίζει τον θάνατο και μάλιστα αλλάζει και το όνομα της σε "σωβάστικα".
Γενικότερα τα ονόματα που της δόθηκαν διαφέρουν από χώρα σε χώρα, με τους Αρχαίους Έλληνες να την γνωρίζουν ως τετρασκέλιον, τους  Κινέζους ως  wan, τους  Άγγλους ως  fylfot, και τους  Γερμανούς ως  Hakenkreuz. 
Στην αρχαία Ελλάδα το σύμβολο  χρησιμοποιήθηκε στο διάκοσμο  δημόσιων κτηρίων και ναών, σε διάφορα αντικείμενα και  νομίσματα ενώ το όνομα του συνδέθηκε, λόγω του σχήματος του, με τον ποταμό Μαίανδρο.
Στο Αρχαιολογικό Μουσείου του Ηρακλείου, μεταξύ των πολλών εκθεμάτων του, βλέπουμε και αντικείμενα που φέρουν το συγκεκριμένο σύμβολο, το οποίο φαίνεται να είχε ευρεία χρήση κατά την Μινωική περίοδο.
Άγαλμα του Βούδα
 Είναι όμως το ναζιστικό σύμβολο όμοιο με το αρχαιοελληνικό; Στην πραγματικότητα  αν τα παρατηρήσουμε θα δούμε πως έχουν μια πολύ σημαντική διαφορά καθώς η  χιτλερική σβάστικα έχει αντίστροφη φορά από την αρχαιοελληνική κι έτσι αν πιστέψουμε τις ανατολίτικες παραδόσεις το ένα συμβολίζει το θάνατο και το άλλο την ζωή και την τύχη.

Το ναζιστικό κόμμα του Αδόλφου Χίτλερ άρχισε να χρησιμοποιεί τη  σβάστικα, ως επίσημο σύμβολο του το 1920 κι έκτοτε , τουλάχιστον για το δυτικό κόσμο, χάθηκε κάθε θετικός συμβολισμός της. Αυτό δεν εμποδίζει όμως θρησκείες όπως ο  Βουδισμός, ο  Ινδουισμός, και ο Ζαϊνισμός από το να συνεχίζουν ακόμα και σήμερα να το χαρακτηρίζουν ιερό.




Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Που βρίσκονται σήμερα τα πλοία των Μινωικών που ταξίδευαν τους Κρητικούς



Σε ασιατικές θάλασσες αλλά και στην Ευρώπη βρίσκονται  σήμερα πολλά πλοία των Μινωικών Γραμμών, που γνωρίσαμε είτε στις γραμμές της Κρήτης είτε σ’ εκείνες που ενώνουν την Ελλάδα με την Ιταλία.
Το news247 αναζήτησε τα καράβια που μας ταξίδευαν  κατά το παρελθόν και τα εντόπισε να πλέουν  από το Χόνγκ Κόνγκ μέχρι την Αλβανία.
Ειδικότερα σε ότι αφορά στα πλοία των  Μινωικών γραμμών η εικόνα που έχουμε γι αυτά είναι η εξής:
Το Ariadne Palace μετονομάστηκε σε Moby Tommy και  βρίσκεται στην Ιταλία συνδέοντας τo Λιβόρνο με την Όλμπια στη Σαρδηνία.
To Pasiphae Palace λέγεται πια Jean Nicoli και συνδέει τη Μασσαλία με το Αζάτσιο στην Κορσική.
Το Europa Palace έγινε Amsicora και  βρίσκεται και αυτό στην Ιταλία συνδέοντας την Τσιβιταβέκια με την Όλμπια. Στην ίδια γραμμή δραστηριοποιείται και πρώην το Olympia Palace, νυν Bonaria.
Το Δαίδαλος μετονομάστηκε σε Riviera Adriatica και στη συνέχεια σε Claudia Prima. Σήμερα συνδέει το Μπάρι με το Δυρράχιο.
Άλλα δύο καμάρια των Μινωικών κατά τη δεκαετία του ’90 βρίσκονται σήμερα στην Ασία. Το Νίκος Καζαντζάκης λέγεται  Metropolis και κάνει κρουαζιέρες στο Χονγκ Κονγκ.
Το King Minos βρίσκεται στην Αίγυπτο ως Mawaddah και αυτόν τον καιρό συνδέει το Σουέζ με τη Τζέντα της Σαουδικής Αραβίας.

Να πούμε τέλος πως σε  παλιοσίδερα μετατράπηκαν πλοία όπως το  Αγία Γαλήνη, το Κνωσσός και το  Ελ Γκρέκο.

Κυριακή, 5 Απριλίου 2015

Τα όμορφα και μοναδικά κυκλάμινα της Κρήτης




Είναι ένα από τα πιο όμορφα και ευαίσθητα αγριολουλούδια της Κρητικής φύσης που σε κάνει να απορείς βλέποντας τα κατάλευκα άνθη του να φωτίζουν τα  σκιερά μέρη όπου φυτρώνει.
Ο λόγος για το κυκλάμινο, Cyclamen creticum σύμφωνα με την επιστημονική του ονομασία. Πρόκειται για το  μοναδικό ενδημικό είδος κυκλάμινου της Κρήτης, ένα πανέμορφο λουλούδι που την περίοδο Μαρτίου Απριλίου κάνει την εμφάνιση του και γίνεται αντικείμενο θαυμασμού αφού είναι τόσο ντελικάτο και ξεχωριστό όπως προβάλει μέσα από τα μακρόμισχα και κισσόμορφα φύλλα του.

Σε όλη την Ελλάδα βρίσκουμε  5 αυτοφυή φυτά αυτού του είδους με  ονόματα όπως:  «αυτιά του λαγού», «λουλάδες», «λαγόψωμο», «τουρκάκι», «λαγουδάκια», «κολλιτσίνια», «χοιρόψωμο». Αξίζει να επισημάνουμε πως όλα τα είδη κυκλάμινου  προστατεύονται από τη Σύμβαση για το Διεθνές Εμπόριο Απειλουμένων Ειδών.
Η ομορφιά τους πάντως  αλλά και η επιλογή τους να φυτρώνουν σε βράχους, ορεινές περιοχές κοντά σε νερό και κάτω από θάμνους και δέντρα έχει εμπνεύσει ποιητές όπως ο Γιάννης Ρίτσος, ο οποίος στα Λιανοτράγουδα της Πικρής Πατρίδας και στην  "Κουβέντα με ένα λουλούδι" γράφει:

"Κυκλάμινο-κυκλάμινο στου βράχου τη σχισμάδα
πού βρήκες χρώματα κι ανθείς πού μίσχο και σαλεύεις

Μέσα στο βράχο σύναξα το γαίμα στάλα-στάλα
μαντήλι ρόδινο έπλεξα κι ήλιο μαζεύω τώρα"

Και ο Γιώργος Μώρος έχει εμπνευσθεί από το ιδιαίτερο αυτό λουλούδι


"Όταν ξυπνάει το κυκλάμινο
τα πουλιά
πίνουν ένα καημό.
Ρωτούν
τους γερτούς έρωτες
της στιγμής
αν οι γλάροι θα γράψουν
ποιήματα στη βροχή.
Όταν ξυπνάει το κυκλάμινο
οι αετοί θα σιωπήσουν
θα ακούν
θα ακούν
το μοναχικό μελτέμι
να δροσίζεται σε άφθαρτες λιακάδες"




Σάββατο, 4 Απριλίου 2015

Οι μύλοι στην Κρήτη..από την παραγωγική διαδικασία στην εγκατάλειψη


Οι μύλοι αποτελούν χαρακτηριστικά στις μέρες μας μνημεία και κατά το παρελθόν σημαντικά βιομηχανικά εργαλεία της Κρήτης.
Σε κάθε γωνιά του νησιού από το ανατολικότερο ως το δυτικότερο άκρο του, κατασκευάστηκαν μύλοι , άλλοι κάνοντας χρήση του ανέμου κι άλλοι του νερού αλλά πάντα αποτελώντας παράγοντα ανάπτυξης για την περιοχή που τους φιλοξενούσε.
Η προέλευση της λέξης μύλος είναι ελληνική και αντλεί την καταγωγή της από τον  Μύλη, γιο του πρώτου βασιλιά της Λακωνίας Λέλεγα, στον οποίο η  μυθολογία αποδίδει και την επινόησή του μύλου (Λακωνικά του Παυσανία). Μάλιστα  λέγεται πως προστάτης των χειρόμυλων, ήταν ο Δίας, γι αυτό και του αποδόθηκε μεταξύ άλλων ο χαρακτηρισμός «Μυλεύς». 
Σύμφωνα με στοιχεία του Ινστιτούτου των Ελληνικών Μύλων  (Ι.τ.Ε.Μ) γύρω στις 45.000 υπολογίζονται οι νερόμυλοι που βρίσκονται  σε όλη την ελληνική επικράτεια ενώ σχεδόν 2.000 είναι οι ανεμόμυλοι που συναντάμε στον ελληνικό νησιωτικό χώρο, τα παράλια και κάποιες κορυφές βουνών της ηπειρωτικής Ελλάδας.
 Οι ανεμόμυλοι μάλιστα θεωρούνται μνημεία της νεοελληνικής αρχιτεκτονικής κληρονομιάς και προστατεύονται από την νομοθεσία. Παρόλα αυτά, όπου και αν ταξιδέψει κανείς από το  Βόρειο Αιγαίο, τις Κυκλάδες, μέχρι την Κρήτη, θα αντικρίσει ερειπωμένους και κατεστραμμένους ανεμόμυλους.
Η αείμνηστη αρχιτέκτονας, μηχανικός, αρχαιολόγος και συγγραφέας Χρυσούλα Τζομπανάκη έχει γράψει πως οι ανεμόμυλοι στην Κρήτη κτίζονταν στα "μυλοτόπια" δηλαδή σε μέρη προσήνεμα όπου επικρατούν ισχυροί άνεμοι.
Έτσι βλέπουμε στις  προς ανατολάς περιοχές της Κρήτης, που χαρακτηρίζονται από τη ξηρασία και τους ισχυρούς ανέμους, να αφθονούν  οι ανεμόμυλοι ενώ στις  από δυσμάς περιοχές, όπου έχουμε  ισχυρές βροχοπτώσεις , αφθονούν οι νερόμυλοι. 
Το Οροπέδιο Λασιθίου είναι η περιοχή όπου το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό ακούγοντας γι αυτήν είναι οι ανεμόμυλοι της. Πολλοί έκαναν λόγο για την παρουσία τουλάχιστον 10.000 τέτοιων μύλων στην περιοχή, κατά τη δεκαετία του 1950, μέσω των οποίων αντλούνταν νερό για τις καλλιέργειες . Σήμερα ελάχιστοι διατηρούνται κυρίως,  στην πλευρά του Πινακιανού, για να θυμίζουν μια τεχνολογία που έδωσε ζωή και πλούτο στο Οροπέδιο.
Οι πρώτοι ωστόσο μύλοι που βλέπει κανείς ανηφορίζοντας προς το Οροπέδιο του Λασιθίου είναι αλευρόμυλοι με πέτρινο πύργο, οι οποίοι κατασκευάστηκαν μετά την Κρητική επανάσταση του 1866-1869.Απο τους 26 αλευρόμυλους που υπήρχαν εκεί μόνο ελάχιστοι έχουν διασωθεί μετά από ανακατασκευή τους .
Ο Εμμανουήλ Παπαδάκης ή όπως όλοι οι Κρητικοί γνωρίζουν ο «Σπιρτοκούτης» ήταν ο εμπνευστής του πρώτου ξύλινου ανεμόμυλου στο Λασίθι ενώ  ο Στέφανος Μαρκάκης ή «Μαρκοστεφανής» προσάρμοσε  την αιολική ενέργεια στην εποχή του σιδήρου, κατασκευάζοντας τον πρώτο μεταλλικό ανεμόμυλο.
Στη θέση "Κανάλι" της Ελούντας εξάλλου σώζονται τρεις ανεμόμυλοι με κάτοψη σε σχήμα κύκλου που  αποτελούν ένα ιδιαίτερα σημαντικό, αρχιτεκτονικά, κτηριακό σύνολο. Μάλιστα σε αυτή την περιοχή ο  μύλος του  Αντώνη Καψωριτάκη  έχει χαρακτηριστεί  ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.

http://odysseus.culture.gr/0/spacer.gif
Στο Πάνορμο του Ρεθύμνου σώζεται ίσως ο μοναδικός παλιός, πετρόχτιστος  χαρουπόμυλος της Κρήτης. Το κτίσμα του έχει κηρυχθεί  Βιομηχανικό Μνημείο από το Υπουργείο Πολιτισμού και  έχει μετατραπεί σε συνεδριακό, εκθεσιακό  και πολιτιστικό κέντρο.
Στις Καλύβες Χανίων στην πλατεία συναντάμε το  θολωτό πέτρινο κτίσμα ενός  νερόμυλου βενετσιάνικης αρχιτεκτονικής που χρονολογείται τέλη του 16ου με αρχές του 17ου αιώνα.
Λέγεται πως αποτελούσε έναν από τους πιο πολύπλοκους στην λειτουργία τους νερόμυλους στην Κρήτη καθώς η κίνηση του οφείλονταν στην ώθηση που του έδινε το νερό τεχνητού ποταμού . Μέχρι το 1976 ο συγκεκριμένος νερόμυλος χρησίμευσε για άλεση σιτηρών και στη συνέχεια αξιοποιήθηκε ως ελαιοτριβείο

Παρασκευή, 3 Απριλίου 2015

Μαγάρισαν ιστορία αιώνων

                         

 Ο χαρακτηρισμός αποκαρδιωτική σίγουρα δεν αρκεί για να  αποδώσει το συναίσθημα που δημιουργεί η εικόνα της κεντρικής εισόδου του Δικαστικού Μεγάρου Ηρακλείου την οποία οι γνωστοί-άγνωστοι αυτής της πόλης μαγάρισαν με μπογιές και συνθήματα.
Κι αν η δική τους πρόθεση φαντάζομαι ήταν να τα βάλουν με τους θεσμούς, με την κρατική εξουσία, με τη Δικαιοσύνη, σίγουρα η ενέργεια τους αυτή είναι κάτι παραπάνω από απλή αντίδραση και διαμαρτυρία για εκείνους που γνωρίζουν την ιστορία του Ηρακλείου.
Η κεντρική πύλη του Δικαστικού Μεγάρου δεν είναι μια απλή μαρμάρινη κατασκευή. Είναι ότι έχει απομείνει για να θυμίζει στους Ηρακλειώτες ότι κάποτε, στο χώρο όπου σήμερα βλέπουμε το Αρχαιολογικό Μουσείου του Ηρακλείου, υπήρχε ο μεγαλοπρεπέστερος ναός του Χάνδακα, ο Άγιος Φραγκίσκος, αποτελώντας τμήμα της μονής των Φραγκισκανών μοναχών από όπου μάλιστα η Κρήτη είδε να χρήζεται και ο  πρώτος Πάπας της, ο Αλέξανδρος ο Ε.
Το περικαλλές αυτό μαρμάρινο θύρωμα μάλιστα το είχε δωρίσει στο ναό και το συγκρότημα της μονής του Αγίου Φραγκίσκου ο Αλέξανδρος ο Κρής, κατά κόσμον Πέτρος Φιλάργυρος ή Φιλάρετος μετά την ανάληψη των παπικών καθηκόντων του (Ξανθουδίδης, 1964).
Στα Ιστορικά Σημειώματα για το Χάνδακα ο Ξανθουδίδης γράφει πως ο Κρητικός Ποντίφικας ευγνώμων απέστειλε πλούσια σκεύη στο ναό του Αγίου Φραγκίσκου και κατασκεύασε μεγάλο παρεκκλήσι με τόξο μέγα , όπου τέθηκαν τα οικόσημα του και έστειλε από τη Ρώμη μεγάλη πύλη εκ λαμπροτάτου μαρμάρου.
Ο ναός του Αγίου Φραγκίσκου μετά την αποχώρηση των Ενετών από το Χάνδακα μετατράπηκε σε αυτοκρατορικό τζαμί από τους Τούρκους και διατηρήθηκε παραμελημένος ως το 1856 οπότε και έπεσε από σεισμό. Το 1867 κατεδαφίστηκε και τα μάρμαρα του χρησιμοποιήθηκαν στο λεγόμενο Βεζίρ Τζαμί.
Το θύρωμα ωστόσο  του Αγίου Φραγκίσκου εντοιχίστηκε στη  βόρεια είσοδο των νέων στρατώνων του Ηρακλείου, στο σημερινό δηλαδή Δικαστικό Μέγαρο, το οποίο πήρε τη μορφή που όλοι γνωρίζουμε από τους τούρκικους στρατώνες, που αντικατέστησαν τους ενετικούς του Αγίου Γεωργίου. Μάλιστα οι  Τούρκοι ανέθεσαν τα σχέδια στον πρακτικό Ηπειρώτη αρχιτέκτονα Αθανάσιο Μούση, στον οποίο οφείλονται οι σχεδιασμοί και άλλων λαμπρών κτισμάτων της πόλης μας.
Επί Κρητικής  Πολιτείας, ο στρατώνας φιλοξένησε για μικρό διάστημα τα αγγλικά στρατεύματα και την αγγλική διοίκηση κι αμέσως μετά το "Γυμνάσιον Ηρακλείου".  Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 διαιρέθηκε σε 3 τμήματα με σχέδια του αρχιτέκτονα Δ. Κυριακού. Το πρώτο τμήμα, από την πλευρά της Πλατείας Ελευθερίας, χρησιμοποιήθηκε αρχικά ως  διοικητήριο και στη συνέχεια ως κτίριο που στέγασε τη Νομαρχία Ηρακλείου. Το μεσαίο φιλοξένησε το δικαστικό μέγαρο και το τρίτο αρχικά το Δημόσιο Ταμείο και τις εφορίες κι ακολούθως τη Λέσχη Αξιωματικών και το Ειρηνοδικείο Ηρακλείου.   
Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό πως το να γεμίσει κάποιος με μπογιές και συνθήματα αυτό το τμήμα του κτιρίου του Δικαστικού Μεγάρου δείχνει πρώτα απ όλα την ασέβεια του προς την ιστορία της πόλης όπου έχει επιλέξει να ζει.
Το θύρωμα του Αγίου Φραγκίσκου άντεξε αιώνες, κατάφερε να επιζήσει βάρβαρων κατακτητών, όπως οι Τούρκοι, αλλά και καταστροφικών σεισμών, του αξίζει λοιπόν αυτή η αντιμετώπιση;

Το να είναι κάποιος επαναστάτης σ ένα κόσμο όπου όλα είναι σάπια και υπό κατάρρευση είναι καλό και θεμιτό  όμως πάντα πρέπει να έχει κατά νου ποιος είναι ο αντίπαλος του, είναι τα κτίρια; Σίγουρα όχι και ειδικά όταν πρόκειται για κτίρια ζωντανούς μάρτυρες της ιστορικής μας διαδρομής.

Ο Κλήδονας δεν είναι μια απλή γιορτή αλλά μια τελετουργία με αρχαίες ρίζες

Ο κλήδονας δεν είναι ένα απλό πανηγυράκι που στήνεται στις γειτονιές για να περάσει η ώρα.  Αν ψάξει κανείς τις ρίζες και τα νοή...