Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Όταν ο Μασταμπάς και ο Πόρος ήταν εξοχές για τη βόλτα των Ηρακλειωτών



Γοητευτικές εικόνες της πόλης του Ηρακλείου, που οι νεώτερες γενιές Ηρακλειωτών δεν μπορούν ούτε καν να φανταστούν, ξεπηδούν μέσα από παλιά δημοσιεύματα του Τύπου.

Και πώς να φανταστεί ο σύγχρονος Ηρακλειώτης ότι τη δεκαετία του 1920 οι πυκνοκατοικημένες σήμερα περιοχές του Πόρου και του Μασταμπά ήταν οι εξοχές για τους τότε κατοίκους της πόλης.

Σε δημοσίευμα της καθημερινής πολιτικής εφημερίδας «Ανόρθωσις» με ημερομηνία 12 Ιουλίου 1928 και με τίτλο «Αι εξοχαί μας» διαβάζουμε πως ο Πόρος ήταν  από τα εξοχικά μέρη που προσφέρονταν για τους Ηρακλειώτες που ήθελαν να κάνουν τη βόλτα τους και να περάσουν τις ημέρες αργίας ευχάριστα.


Κι αυτό, γιατί σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο Πόρος είχε συγκοινωνία και το γοητευτικό θέαμα της θάλασσας με το φρέσκο και μυρωδάτο αεράκι της. Σε αντίθεση με την ωραιότερη εξοχή του Μασταμπά ,που διέθετε μια μόνο λεωφόρο η οποία, με βάση τη γλαφυρή περιγραφή της Ανόρθωσης, ήταν αδιάβατη το χειμώνα ακόμα και για τις γάτες ενώ το καλοκαίρι αλλοίμονο σε όποιο τολμούσε να τη διαβεί, λόγω σκόνης.


Βέβαια ο συντάκτης του εν λόγω άρθρου εξέφραζε την ελπίδα πως ο καλός Γενικός Διευθυντής θα βελτίωνε την εικόνα του δρόμου στον καταπράσινο Μασταμπά στρώνοντας τον με σκυρόδεμα έτσι ώστε ο κόσμος να μπορεί να μεταβαίνει κι εκεί για τη βόλτα του.


Σήμερα και οι δύο αυτές συνοικίες όχι μόνο δεν αποτελούν εξοχή αλλά έχουν γεμίσει με πολυκατοικίες, τσιμέντο και δρόμους. Έχουν χάσει ο μεν Μασταμπάς, που στο δημοσίευμα παρομοιάζεται με την Κηφισιά του Ηρακλείου, μεγάλο μέρος του πρασίνου του και ο δε Πόρος το ανάλαφρο και δροσερό θαλασσινό αεράκι του.

E.B

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Κολυμπώντας στα βρώμικα νερά της Νέας Αλικαρνασσού



Η άνοδος της θερμοκρασίας τις τελευταίες ημέρες οδήγησε την πλειοψηφία των Ηρακλειωτών στη θάλασσα για μια ανάσα δροσιάς.


Ωστόσο κάποιοι εξ αυτών επέλεξαν αυτήν την ανάσα να την αναζητήσουν στην θάλασσα της Νέας Αλικαρνασσού, σε σημεία όπου η ποιότητα του νερού είναι αμφιλεγόμενη.


Δεν γνωρίζουμε αν ο μεγάλος αγωγός που καταλήγει στη θάλασσα, πλησίον την περιοχής του Αγίου Νεκταρίου, χρησιμοποιείται ακόμα οδηγώντας λύματα στο εσωτερικό της όμως η μπόχα που αναδίδεται πέριξ αυτού είναι τεράστια. 


Ειδικά σήμερα που επικρατούσε σχεδόν άπνοια οι περιπατητές στην παραλιακή της Νέας Αλικαρνασσού, εκεί όπου τα τελευταία χρόνια έχει δημιουργηθεί ικανοποιητικού μεγέθους πεζοδρόμιο γι αυτούς, έπρεπε να κινούνται κρατώντας την μύτη τους.
Σε σημεία εξάλλου όπου σχηματίζονται μικρά κολπάκια ο βούρκος κάνει "πάρτι".



Σε αυτό το περιβάλλον ωστόσο κάποιοι τόλμησαν να κολυμπήσουν  και δεν επρόκειτο μόνο για ενήλικους αλλά και για μικρά παιδιά, που πήγαν  κόντρα στην δυσοσμία αλλά και τα εμφανή ίχνη ρύπανσης στην επιφάνεια της θάλασσας, όπως μαρτυρούν και τα φωτογραφικά στιγμιότυπα που δημοσιεύει το e-storieskritis.blogspot.gr

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Η άλλη όψη της τουριστικής Κρήτης που πληγώνει τη συνολική εικόνα της


Η τουριστική Κρήτη είναι γεμάτη ομορφιές, όμως η αλήθεια είναι πως γίνονται φιλότιμες προσπάθειες αυτές τις ομορφιές κάποιοι να τις μειώσουν ή και να τις εξαλείψουν με την συμπεριφορά τους.

Η εικόνα που παρουσιάζει, σε όλο το μήκος του, ο χωματόδρομος που οδηγεί στο Κεδρόδασος, μόλις ένα χιλιόμετρο από την πολυβραβευμένη παραλία του Ελαφονησίου, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα τέτοιων συμπεριφορών.

Οι υπεύθυνοι του Δήμου, όπου ανήκει διοικητικά η χαρακτηρισμένη ως NATURA 2000 περιοχή του Κεδρόδασους, καλώς έπραξαν όταν τοποθέτησαν κάδους σκουπιδιών σε δύο διαφορετικά σημεία του δρόμου προς την παραλία και το δάσος. Όμως τους καλοκαιρινούς μήνες που συρρέουν εκεί χιλιάδες επισκεπτών θα έπρεπε να τους αδειάζουν με μεγαλύτερη συχνότητα.

Οι φωτογραφίες τραβήχτηκαν την περασμένη Πέμπτη και σύμφωνα με κατασκηνωτές οι κάδοι είχαν αυτή ακριβώς την εικόνα τουλάχιστον  από τις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας. Μάλιστα κάποια στιγμή η έντονη δυσοσμία και το περιεχόμενο των σκουπιδιών, που είχε αρχίσει να σαπίζει, προσέλκυσε εκατοντάδες μύγες με αποτέλεσμα, σύμφωνα πάντα με κατασκηνωτές, να τηλεφωνήσουν στο Δήμο και να ζητήσουν να μεταβεί άμεσα στο σημείο για την αποκομιδή των σκουπιδιών.

 Όμως η απάντηση που εισέπραξαν ήταν πως δεν είχαν επαρκείς ποσότητες πετρελαίου για τα αυτοκίνητα που συλλέγουν τα σκουπίδια ώστε να μεταβούν στο σημείο νωρίτερα από ότι είχαν προγραμματίσει.


Έτσι τα σκουπίδια περισυλλέχθηκαν , αφού είχαν γίνει βουνό και είχαν σκορπίσει παντού, μόλις το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου. Δηλαδή σχεδόν μία εβδομάδα από την προηγούμενη αποκομιδή, γεγονός απαράδεκτο για μια περιοχή που συγκεντρώνει αυτή την εποχή τόσο πολύ τουρισμό.

Βέβαια για να αποδώσουμε τα του καίσαρος τω καίσαρι πρέπει να πούμε πως ευθύνη γι αυτή την, ομολογουμένως, πολύ άσχημη εικόνα έχουν και οι τουρίστες και κατασκηνωτές του Κεδρόδασους. 

Από τη στιγμή που είδαν πως οι κάδοι είχαν γεμίσει και δεν υπήρχε χώρος για τα σκουπίδια τους όφειλαν αντί να τα πετάξουν έξω να τα κρατήσουν και να μεταβούν για να τα εναποθέσουν σε κάδους  στον κοντινότερο οικισμό ή στο Ελαφονήσι, όπου τουλάχιστον η αποκομιδή γίνεται τακτικότερα.

Είναι πραγματικά κρίμα σε έναν τόπο που τόσο απλόχερα η φύση έδωσε αυτήν την  ομορφιά οι αρχές αλλά και οι επισκέπτες να μην φροντίζουν να τη διατηρήσουν αλλά αντίθετα να την αμαυρώνουν.




  

Κεδρόδασος: Ένας επίγειος παράδεισος μια ανάσα από τη διάσημη παραλία του Ελαφονησίου (ΦΩΤΟ)



Μια ανάσα από τη διασημότερη ίσως παραλία της Κρήτης, εκείνη του Ελαφονησίου, βρίσκεται το Κεδρόδασος, μια περιοχή απαράμιλλης ομορφιάς, που χάρη στη σχετική δυσκολία πρόσβασης προς την παραλία της παραμένει ευτυχώς ακόμα παρθένα και ανέγγιχτη από την καταστροφική ανθρώπινη παρουσία.


Βέβαια προς αυτή την κατεύθυνση συντελεί και το γεγονός του ότι ανήκει στο NATURA 2000,  δίκτυο που θεωρείται ως ένα από τα πιο φιλόδοξα ευρωπαϊκά προγράμματα για την προστασία της φύσης, καλύπτοντας στην συγκεκριμένη περίπτωση την παραλία από τη Χρυσοσκαλίτισσα μέχρι το Ακρωτήριο Κριός.

Πρόκειται, όπως ενημερώνουν τον επισκέπτη και οι σχετικές πινακίδες, για ένα τόπο Κοινοτικής Σημασίας, έναν οικότοπο προτεραιότητας που ανήκει στις παράκτιες αμμοθίνες με είδη κέδρων, βάση της εθνικής και ευρωπαϊκής νομοθεσίας.


Στην περιοχή αυτή φύονται δύο είδη κέδρων ο Juniperus macrocarpa και ο Juniperus phoenicea ενώ γενικότερα η εικόνα του αυτή την εποχή με τα ανθισμένα θυμάρια και άλλα είδη θάμνων, πουλιών και ζώων είναι εκπληκτική.


Ακόμα πιο όμορφα είναι τα πεντακάθαρα αμμώδη κολπάκια του Κεδρόδασους όπου βρίσκουν δροσιά και ηρεμία ψαγμένοι λουόμενοι , ξένοι και ντόπιοι, που αψηφούν τα θέλγητρα της απελπιστικά πλέον  οργανωμένης  και γεμάτης κόσμο γειτονικής παραλίας του Ελαφονησίου.
Μπροστά στα μάτια του επισκέπτη η θάλασσα απλώνει όλες τις αποχρώσεις του γαλάζιου με τη λευκή άμμο να ολοκληρώνει την πανδαισία χρωμάτων και αισθήσεων.



Βέβαια για να φθάσει κάποιος στο Κεδρόδασος πρέπει να κάνει κατάβαση από το απότομο, αλλά με λίγη καλή θέληση, προσβάσιμο μονομοπάτι που θα βρει στην κορυφή του λόφου, εκεί όπου καταλήγει ο χωμάτινος παράδρομος αριστερά και περίπου ένα χιλιόμετρο πριν το Ελαφονήσι.

Ε.Β

Τρίτη, 21 Ιουλίου 2015

Κι όμως η ελπίδα και η ανθρωπιά δεν χάθηκαν


Κι όμως η ελπίδα δεν έχει χαθεί, η ελπίδα του απόλυτα συνειδητοποιημένου πολίτη για τις δυσκολίες που οι γύρω του βιώνουν και που μπορούν κάπως να αμβλυνθούν με τη βοήθεια του.

Αυτό τουλάχιστον εισπράττουμε διαβάζοντας την ανάρτηση στο Facebook  του Δημήτρη Αποστολάκη, της ψυχής της Κίτρινης Αποστολής, μιας ομάδας που με πολύ αγάπη και πραγματικό ενδιαφέρον φροντίζει να επουλώνει τις «πληγές» που αφήνει η οικονομική κρίση σε μεγάλο αριθμό συμπατριωτών μας.

Η ανάρτηση αυτή δεν είναι τίποτα άλλο παρά η πρόσκληση στην βάπτιση, που θα γίνει το ερχόμενο Σάββατο, του Νικόλα, του γιου ζευγαριού Ηρακλειωτών, το οποίο επέλεξε αντί για δώρα να ζητήσει από τους καλεσμένους του τρόφιμα μακράς διάρκειας, παιδικά παιγνίδια και ότι άλλο μπορεί να δωρίσει στην Κίτρινη Αποστολή κι εκείνη από την πλευρά της στις οικογένειες με οικονομική δυσχέρεια που φροντίζει τα τελευταία χρόνια.

Μπράβο στους γονείς για την πρωτοβουλία τους αλλά και στην Κίτρινη Αποστολή για το θεάρεστο έργο της σε καιρούς ιδιαιτέρως δύσκολους όπου η ανθρώπινη αλληλεγγύη μοιάζει να είναι η μοναδική διέξοδος.


Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2015

Τι γίνεται με τον ανάπηρο που μισεί τους χορευτές;



Παρότι το απόσπασμα από το αριστουργηματικό έργο «Ο Προφήτης» του Λιβανέζου ποιητή, στοχαστή και ζωγράφου, Χαλίλ Γκιμπράν, που παραθέτω παρακάτω , γράφτηκε το 1923, είναι φανερό πως αποτυπώνει μια αναλλοίωτη πραγματικότητα όπου καθένας από εμάς μπορεί να αναγνωρίσει τον εαυτό του.
Οι εποχές αλλάζουν, οι συνθήκες μεταβάλλονται, αλλά οι άνθρωποι παραμένουν το ίδιο δογματικοί και προσκολλημένοι σε καταστάσεις που δεν τους πάνε μπροστά. Βλέπουν μόνο τη σκιά τους, όπως γράφει ο Γκιμπράν.
«Έπειτα ένας νομομαθής είπε: Και τι γίνεται με τους νόμους, δάσκαλε;
Κι εκείνος απάντησε:
-Σας αρέσει να διατυπώνεται νόμους.
Πιο πολύ όμως σας αρέσει να τους καταστρατηγείτε.
Σαν τα παιδιά που παίζουν πλάι στον ωκεανό, που φτιάχνουν πύργους στην άμμο με αφοσίωση και μετά τους καταστρέφουν γελώντας.
Καθώς όμως χτίζετε τους πύργους σας στην άμμο, ο ωκεανός φέρνει κι άλλη άμμο στην ακτή.
Κι όταν τους καταστρέφεστε ο ωκεανός γελά μαζί σας.
Πράγματι ο ωκεανός γελά πάντα με τους αθώους.
Τι γίνεται όμως με εκείνους των οποίων η ζωή δεν είναι ωκεανός, και οι ανθρώπινοι νόμοι δεν είναι πύργοι στην άμμο.
Μα των οποίων η ζωή είναι ένας βράχος, και ο νόμος μια σμίλη με την οποία τον λαξεύουν όπως τους αρέσει;
Τι γίνεται με τον ανάπηρο που μισεί τους χορευτές;
Τι γίνεται με το βόδι που αγαπά τον ζυγό του και θεωρεί πως η άλκη και το ελάφι του δάσους είναι ζώα αδέσποτα και ανέστια;
Τι γίνεται με το γέρικο φίδι που δεν μπορεί να βγάλει το δέρμα του και αποκαλεί όλους τους άλλους γυμνούς και ξεδιάντροπους;
Και μ εκείνον που πηγαίνει νωρίς σε μια γαμήλια γιορτή, και όταν έχει παραφάει και έχει κουραστεί φεύγει λέγοντας ότι όλες οι γιορτές είναι παράνομες και όλοι οι εορτάζοντες παραβάτες;
Τι μπορώ να πω γι αυτούς πέραν του ότι και αυτοί στέκουν υπό του φώς του ήλιου, αλλά με την πλάτη στον ήλιο;
Βλέπουν μόνο τη σκιά τους και η σκιά τους είναι ο νόμος τους.
Και τι πιστεύουν πως είναι ο ήλιος, αν όχι κάτι που ρίχνει σκιές;
Και τι σημαίνει να αναγνωρίζει κανείς τους νόμους, αλλά να σκύβει και να ανιχνεύει τις σκιές τους πάνω στη γη;
Μα εσείς που περπατάτε αντικρίζοντας τον ήλιο, ποιες ζωγραφισμένες εικόνες πάνω στη γη μπορούν να σας κρατήσουν εκεί;
Όσο για εσάς που ταξιδεύετε με τον άνεμο, ποιος ανεμοδείκτης θα κατευθύνει την πορεία σας;
Ποιος ανθρώπινος νόμος θα σας δεσμεύσει αν αποτινάξετε τον ζυγό σας, αλλά δεν βρεθείτε και στην πόρτα της φυλακής ενός ανθρώπου;
Ποιους νόμους θα φοβάστε αν χορεύετε, αλλά δεν σκοντάφτετε στις ατσάλινες αλυσίδες κανενός ανθρώπου;
Και ποιος είναι αυτός που θα σας φέρει στο δικαστήριο αν σκίσετε την περιβολή σας, αλλά δεν την αφήσετε στο μονοπάτι κανενός ανθρώπου;

Κάτοικοι της Ορφαλέσης, μπορείτε να κατασιγάσετε το ταμπούρλο, μπορείτε και να χαλαρώσετε τις χορδές της λύρας, μα ποιος θα διατάξει τον κορυδαλλό να μην τραγουδά;»

Κυριακή, 19 Ιουλίου 2015

Δηλαδή τώρα σωθήκαμε;



Δηλαδή τώρα σωθήκαμε; Σε αυτό το ερώτημα προσπαθώ να απαντήσω τις τελευταίες ημέρες βλέποντας τα άκρας λιτότητας μέτρα που φέρνει στη ζωή μας το νέο μνημόνιο, σε μια όχι απλά γονατισμένη οικονομία αλλά νεκρή και θαμμένη στις στάχτες, που αφήνουν πίσω τους η μια κυβέρνηση μετά την άλλη.

Εντάξει η δραχμή δεν είναι λύση αλλά πως μπορεί να είναι λύση αυτό το «πράγμα» που συμφωνήθηκε πρόσφατα και θεωρούμε ως μονόδρομο;

Ποια μικρομεσαία επιχείρηση, υπό αυτές τις ζοφερές συνθήκες,  θα μπορέσει να σηκώσει κεφάλι, να πληρώσει τους φόρους της, να καταβάλει τους μισθούς στο προσωπικό της, να προσλάβει κι άλλο προσωπικό, περιορίζοντας κάπως το τεράστιο πρόβλημα της ανεργίας;

Ποιος άνεργος θα μπορέσει να βρει ξανά δουλειά και ποιος νέος άνθρωπος που μόλις τώρα μπαίνει στο στίβο της αληθινής ζωής θα μπορέσει να σταθεί στα πόδια του χωρίς να φτιάξει βαλίτσες για τα ξένα;

Μπορούμε με περισσότερη λιτότητα να έχουμε ανάπτυξη και μέσω ποιάς οδού; Αφού δεν μπορούμε πλέον να παράγουμε και σιγά σιγά θα περάσει σε ξένα χέρια και η δημόσια περιουσία πως θα έχουμε έσοδα;

Τα δάνεια που μας δίνουν οι δανειστές μας όλοι γνωρίζουμε πως επιστρέφουν σ αυτούς ενώ ένα ποσό τους κατευθύνεται στις τράπεζες για να μην βάλουν λουκέτο. Μπορεί όμως μια οικονομία με εξωφρενικά ποσά χρέους και διαρκή δανεισμό να μπει σε τροχιά ανάπτυξης;

Μετά το 2009 λες και άνοιξε μια τεράστια μαύρη τρύπα που καταβροχθίζει όσα χρήματα εξασφαλίζονται από πηγές εντός και εκτός χώρας, με τους πολίτες να εξαθλιώνονται χρόνο με το χρόνο και την απελπισία να είναι πλέον το κυρίαρχο συναίσθημα τους.

Και σε όλο αυτό το σκηνικό εμείς πως αντιδρούμε; Ψάχνουμε να βρούμε, ως συνήθως, αποδιοπομπαίους τράγους (βλέπε Βαρουφάκη), χάνουμε τη λογική μας ρίχνοντας όλο το φταίξιμο για την κατάντια μας σε μια κυβέρνηση 6 μηνών και όχι σε εκείνους που με τις πολιτικές τους βύθισαν  την Ελλάδα στη μιζέρια και τη φτώχεια, αναθεματίζουμε όποιον προτείνει και υπερασπίζεται μια διαφορετική άποψη από τη δική μας.

Χωρίς να περιορίζουμε το οπτικό μας πεδίο, πέρα από το δάκτυλο μας, μήπως ήλθε η ώρα αντί να  αλληλοσπαρασσόμαστε να ζητήσουμε από τους πολιτικούς μας, από ΟΛΟΥΣ τους πολιτικούς που εκλέξαμε και στείλαμε στη Βουλή, να καθίσουν με σοβαρότητα και ρεαλισμό ζητώντας και τη γνώμη διαπρεπών οικονομολόγων (ήδη έχουν προσφερθεί κάποιοι εξ αυτών να βοηθήσουν με τις γνώσεις τους) και να δουν την υπόθεση «ελληνική οικονομία» από την αρχή;

Δεν μπορεί σε όλη αυτή τη Βαβέλ που ζούμε κάπου θα υπάρχει διέξοδος, γιατί σίγουρα τα μνημόνια, η λιτότητα και ο υπέρμετρος δανεισμός ,χωρίς παραγωγικότητα, δεν είναι λύση. Είναι απλά μια παράταση στη ζωή ενός ετοιμοθάνατου.

 Όσο κι αν θέλουμε να κρύψουμε από τους άλλους και τον εαυτό μας την πραγματικότητα ξέρουμε πως κάπου στη γωνία θα βρεθούμε ξανά πρόσωπο με πρόσωπο με αυτό το περιβόητο GREXIT. Μέχρι τότε οφείλουμε να είμαστε προετοιμασμένοι, να ξέρουμε όλα τα σενάρια, τις επιπτώσεις τους και να σταματήσουμε να φοράμε παρωπίδες.


Σε αυτό το «έργο»  δεν πρέπει να είμαστε θεατές γιατί είναι η ίδια μας η ζωή και μπορεί τα συμφέροντα του καθενός  να είναι διαφορετικά αλλά συγκλίνουν σε μια κατεύθυνση, κι αυτή δεν είναι άλλη από το ότι μπορούν να υπάρξουν και να υλοποιηθούν μόνο μέσα σε μια χώρα που παραμένει όρθια. 

Σάββατο, 18 Ιουλίου 2015

Το ξενοδοχείο Megaron στο Ηράκλειο ανάμεσα στα κορυφαία στον κόσμο



Το ξενοδοχείο Megaron στο Ηράκλειο συγκαταλέγεται ανάμεσα στα 650 καλύτερα ξενοδοχεία στον κόσμο, για το 2015, τα οποία  συμπεριελήφθησαν στη λίστα της Expedia Insiders’ Select.

Η λίστα αφορά στα  ξενοδοχεία με τις  τις υψηλότερες βαθμολογίες των χρηστών της Expedia ,βάσει  κριτικών, και εκτός από εκείνο του Ηρακλείου από την Ελλάδα περιλαμβάνει επίσης και το The Met στη Θεσσαλονίκη . H κατάταξη προέκυψε  από 2 εκατομμύρια  επαληθευμένες κριτικές χρηστών της Εxpedia.

Για την ιστορία να πούμε πως το  Megaron, γνωστό στους ντόπιους ως Μέγαρο Φυτάκη,  κτίστηκε το 1925 και το κτίριο του είναι χαρακτηρισμένο ως ιστορικό, διατηρητέο μνημείο.

Στην ιστοσελίδα του ξενοδοχείου διαβάζουμε:

«Όσοι επισκέπτονται το Ηράκλειο όχι μόνο από τη θάλασσα αλλά και την ξηρά, βρίσκονται μπροστά σ’ ένα πανύψηλο οικοδόμημα γνωστό με το όνομα, για τους Ηρακλειώτες, το Μέγαρον Φυτάκη. 
Για πολλά χρόνια ερείπιο, το Μέγαρον υπήρξε κατά την δεκαετία του 1930 το κέντρο της πολιτικής, κοινωνικής, οικονομικής και πνευματικής ζωής της πόλης και ολόκληρου του νομού.

Κτίσθηκε στα μέσα της δεκαετίας του 1920 από την Εμπορική Εταιρεία Φυτάκη-Κασαπάκη αντικείμενο της οποίας ήταν η εμπορία των κίτρων που ήταν τότε σε ακμή. Θεμελιώθηκε επάνω στα ενετικά τείχη της πόλης, στο σημείο με την ονομασία Cortina Dei Consiglieri.

Τη δεκαετία αυτή, όλη αυτή η παραλία χρησιμοποιείτο για τα θαλάσσια μπάνια, τολμηρών Ηρακλειωτών που άρχιζαν δειλά, σιγά και κρυφά να εμφανίζονται.

Μπροστά από το θαλάσσιο χώρο του Μεγάρου, σε κάποια απόσταση, προεξείχε ο σκελετός τουρκικού πλοίου. Όποιος κατόρθωνε να φτάσει κολυμπώντας ως εκεί, εθεωρείτο τότε δεινός κολυμβητής.

Ο κατασκευαζόμενος λιμενοβραχίονας, με τον καιρό άλλαξε την κατεύθυνση του κυματισμού προς όφελος του Μεγάρου. Εκεί στην αμμουδιά οι ιδιοκτήτες του είχαν εγκαταστήσει υπαίθρια τη βιομηχανία τους. Σωροί κίτρων και ξύλινα βαρέλια ανοικτά από το επάνω μέρος.
Ένας εργάτης «κόφτης», δεξιοτέχνης, κρατώντας το κίτρο στο αριστερό του χέρι, το έκοβε σε δύο ίσα μέρη, με κοφτερό μαχαίρι, χωρίς κίνδυνο κοψίματος ή τραυματισμού του χεριού του και το πετούσε μέσα στο βαρέλι. Όταν αυτό γέμιζε, έριχνε μέσα θαλάσσιο νερό ενισχύοντας το και με αλάτι.

Μετά την υποτυπώδη αυτή βιομηχανική επεξεργασία έστελναν τα κίτρα κυρίως στην Αγγλία για την τελική επεξεργασία και παρασκευή του γλυκού, με το οποίο οι Άγγλοι κατά τις γιορτές των 
Χριστουγέννων παρασκευάζουν την πατροπαράδοτη πουτίγκα.
Ο ένας εκ των δύο κιτρέμπορων, ο Φυτάκης αρχικά ασχολούνταν με το εμπόριο των φρούτων και των λαχανικών ως εμπορομανάβης και αργότερα μετεπήδησε στο κιτρεμπόριο.

Το κίτρο είχε μεγάλη ζήτηση από το εξωτερικό και η τιμή του διαρκώς ανέβαινε όχι μόνο από μέρα σε μέρα, αλλά και μέσα στην ίδια μέρα. Η τιμή του είχε ξεπεράσει τις 28-30 δρχ. η οκά, όταν το ημερομίσθιο ήταν 20-25 δρχ. με αυτόν τον τρόπο απεκόμισαν μεγάλα κέρδη και αποφάσισαν να τα επενδύσουν στην ανοικοδόμηση του Μεγάρου.
Η σκέψη τους να ιδρύσουν βιομηχανία τελικής επεξεργασίας και παραγωγής του γλυκού-κίτρου, αποτέλεσε και την αρχή της πτώσης τους.

Οι βιομηχανίες του εξωτερικού μποϋκοτάρισαν το κρητικό κίτρο και το προμηθεύονταν μόνο από την Κορσική. Το πλέον αξιόλογο κέντρο παραγωγής κίτρου ήταν ο Δήμος Λαγκάδος και ιδίως τα χωριά Αβδού, Ποταμιές, Γωνιές και Σφεντήλι. Όλη αυτή η περιοχή κατά τη δεκαετία του 1920 έζησε στιγμές μεγάλης ευημερίας. Όμως όπως συμβαίνει πάντα στην ανθρώπινη ζωή, την ευημερία διαδέχεται η ανέχεια. Έτσι και τότε στο τέλος της δεκαετίας αυτής μία ανίατη ασθένεια του δέντρου της κιτριάς, η φυλλοξήρα, ο καρκίνος της κιτριάς, θέρισε την περιοχή και την εξαφάνισε κυριολεκτικά.

Ήταν η εποχή της δεκαετίας του 1930. Το Μέγαρον υψώνονταν μεγαλόπρεπα. Διέμεναν σε αυτό όλες οι ευημερούσες Ηρακλειώτικες οικογένειες. Στον ισόγειο χώρο στεγαζόταν η Λέσχη Ηρακλείου, όπου μαζευόταν όλο το ακμάζον Ηράκλειο, οι εκπρόσωποι των βουλευτών και οι εμπορικοί οίκοι, οι οποίοι κατεύθυναν την οικονομία του τόπου. Κάθε Σάββατο διοργάνωναν χορούς, κοσμικές συγκεντρώσεις και φιλανθρωπικές βραδιές και για την χορευτική παιδεία των 
Ηρακλειωτών μεριμνούσε το χοροδιδασκαλείο Τριανταφυλλάκη, που λειτουργούσε και αυτό στον ισόγειο χώρο του κτιρίου.

Μέσα στη γερμανική κατοχή η Λέσχη Ηρακλείου Θεοτοκοπούλος στέγασε στους χώρους της τη Νομαρχία Ηρακλείου. Κατά το τέλος της κατοχής, μία γερμανική νηοπομπή η οποία έπλεε στην Κρήτη με κατεύθυνση την Αφρική, αποτέλεσε στόχο αγγλικού βομβαρδιστικού σμήνους και διαλύθηκε. Ένα από τα πλοία φορτωμένο με πολεμικό υλικό, χτυπημένο, κατέφυγε στο λιμάνι του Ηρακλείου. Η έκρηξη που επακολούθησε έπληξε σοβαρά μαζί με τα άλλα και το Μέγαρον.
Όμως στο σύνολο τους οι άνθρωποι που έγραψαν την ιστορία του Μεγάρου έφυγαν όπως έφυγε μαζί τους και η δόξα του.

Σήμερα χαρακτηρίζεται ως έργο τέχνης και ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Το μοναδικό για το Ηράκλειο και ολόκληρη την Κρήτη οικοδόμημα, ανακαινίστηκε ριζικά και μεταμορφώθηκε σ’ ένα πολυτελέστατο Ξενοδοχείο». 

                                      φωτογραφία από vivi.pblogs.gr

Παρασκευή, 10 Ιουλίου 2015

Ελληνοαυστραλός θα πληρώσει τη σύνταξη του Έλληνα που οι φωτογραφίες του έκαναν το γύρο του κόσμου

Ένας Ελληνοαυστραλός επιχειρηματίας προσφέρθηκε να πληρώσει τη σύνταξη του Έλληνα συνταξιούχου, οι φωτογραφίες του οποίου έκαναν το γύρο του κόσμου, όταν κλαίγοντας με λυγμούς, αφού δεν μπορούσε να πάρει λόγω capital control τη σύνταξη του, κάθισε απελπισμένος στο έδαφος έξω από το υποκατάστημα τράπεζας.


Ο επιχειρηματίας, όπως μεταδίδει το BBC, λέγεται James Koufos και δήλωσε συγκλονισμένος καθώς όπως διαπίστωσε ο συνταξιούχος της φωτογραφίας ήταν παλιός φίλος του πατέρα τους. 
Μάλιστα ο ίδιος θα ταξιδέψει στην Ελλάδα μέσα στις επόμενες ημέρες για να συναντήσει τον συνταξιούχο αυτοπροσώπως.

Πέμπτη, 9 Ιουλίου 2015

Από το "ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο" στον.. άκρατο ευρωπαϊσμό


Αν υπάρχει ένα χαρακτηριστικό για το οποίο μπορούν να «υπερηφανευτούν» τα ελληνικά πολιτικά κόμματα αυτό δεν είναι άλλο από την ιδεολογική συνέπεια και τη συνέπεια των λόγων τους.

Μόνο που καμιά φορά έρχεται η ιστορία να τα διαψεύσει και να κάνει όλους εμάς, τον απλό λαό δηλαδή, να αναρωτιέται αν υπάρχουν πια ιδεολογίες στα κόμματα ή έχουν γίνει όλα θυσία στο βωμό του συμφέροντος.

Διαβάζουμε παντού από χθες βράδυ πως η νέα πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Φώφη Γεννηματά τόνισε ότι το κόμμα της  «ήταν και είναι απέναντι στους ριψάσπιδες, στους τυχοδιώκτες και τους ψευτοπατριώτες. Γιατί οι πράξεις τους αντικειμενικά ισοδυναμούν με προδοσία και καταστροφή».

Πληροφορηθήκαμε επίσης πως είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον κ Τσίπρα και του έθεσε τελεσίγραφο μην τολμήσει και φύγει από το τραπέζι της διαπραγμάτευσης την Κυριακή χωρίς συμφωνία που θα διατηρεί την Ελλάδα στο ευρώ.



Μπράβο στην κ Γεννηματά και στο ΠΑΣΟΚ για την ευρωπαϊκή τους  προσήλωση αλλά μπορούμε τέτοιες στιγμές να μην θυμηθούμε το σύνθημα-σημαία του συγκεκριμένου κόμματος τη δεκαετία του 80 «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»;

Βλέπετε κάθε πολιτική θέση και πρακτική γίνεται κομμάτι της ιστορίας που όσο κι αν ορισμένοι θέλουν να ξεχάσουν αποτελεί τα διαπιστευτήρια τους για ότι κάνουν στο παρόν και στο μέλλον.

Ε.Β



Τετάρτη, 8 Ιουλίου 2015

Τα σημάδια σε αγορές και κράτη δεν προμηνύουν Grexit


Δεν χρειάζεται να είναι κανείς οικονομολόγος για να καταλάβει, πλέον, πως το σενάριο περί grexit είναι πολιτικό παιγνίδι και μορφή άσκησης πίεσης κι όχι γεγονός που εξετάζεται πραγματικά. Πέρα από τα προφανή (κίνδυνος διάλυσης ευρωζώνης, οικονομικές απώλειες για όλους, αποτυχία γερμανικής πολιτικής) υπέρ του ότι δεν "παίζει" grexit συνηγορούν και οι παρακάτω λόγοι:

1) Αν εξαιρέσουμε τις ασιατικές αγορές κι αυτό που έγινε χθες στη Wall Street ,και δεν σχετίζεται με την Ελλάδα, γενικότερα στις αγορές για την ενδεχόμενη ελληνική έξοδο, σχεδόν
δεν κινείται φύλλο. Πάντα οι αγορές προδικάζουν γεγονότα κι εδώ κάτι τέτοιο δεν το βλέπουμε. Όσο καλά κι αν έχουν προετοιμαστεί για να μειώσουν τις απώλειες τους, επειδή πρόκειται για μια πρωτοφανή κατάσταση για την ευρωζώνη, ένα "σεισμό" στις αγορές θα έπρεπε να τον ζούμε ήδη.

2) Χθες μετέδιδαν από τη Γαλλία την έντονη ενόχληση Ολάντ και κυβερνητικών παραγόντων για τη συνεχή ενασχόληση με την Ελλάδα εν μέσω θέρους κι ότι πρέπει να κλείσει το θέμα για να κάνουν, λέει, διακοπές. Ξέρετε καμία κυβέρνηση που να ετοιμάζεται να χάσει, λόγω grexit, μερικές δεκάδες δις και να σκέφτεται τις διακοπές;

3) Η Γαλλική ηγεσία, σε κάθε τόνο, έχει δηλώσει πως ούτε θέλει ούτε θα γίνει έξοδος της Ελλάδας απο το ευρώ. Αντίθετα στη Γερμανία γίνεται λόγος γι αυτό το σενάριο αλλά ξέρουν καλά πως αν το φτάσουν στα άκρα  θα σπάσει ο γαλλογερμανικός άξονας και στην παρούσα ,εύθραυστη κατάσταση για την ΕΕ, είναι το τελευταίο που θα ήθελαν.

Συμπέρασμα: Ας περιμένουμε μια δύσκολη συμφωνία την Κυριακή και ας ευχηθούμε στην πορεία να αλλάξει μυαλά η Γερμανία και να σταματήσει να προωθεί  λύσεις για κρίσεις χρέους που εμπεριέχουν λιτότητα μήπως και δούμε άσπρη μέρα.

Πέμπτη, 2 Ιουλίου 2015

Μάγεψε και μαγεύτηκε ο Βασίλης Σκουλάς στην εκδήλωση προς τιμήν του στο Αλάγνι



Ήταν μόλις 14 χρονών όταν έκανε την πρώτη του εμφάνιση ως λυράρης στο Αλάγνι και χθες το βράδυ το χωριό τον τίμησε για τα πάνω από 50 χρόνια επιτυχημένης πορείας στην Κρητική μουσική και το τραγούδι, σε μια εκδήλωση που θα ζήλευε ακόμα και ο μεγαλύτερος πολιτιστικός φορέας.

Ο Βασίλης Σκουλάς, με τη ζωντάνια ενός εφήβου και την εμπειρία της πολυετούς και ξεχωριστής παρουσίας του στα μουσικά πράγματα, μάγεψε όσους βρέθηκαν στην εκδήλωση, που οργανώθηκε προς τιμήν του στο Αλάγνι. Ο πολιτιστικός Σύλλογος του χωριού τίμησε τον άνθρωπο αλλά και τον καλλιτέχνη Βασίλη Σκουλά επιδίδοντας του τιμητική πλακέτα και δημιουργώντας ένα εξαιρετικό αφιέρωμα που συγκίνησε τον ίδιο τον καλλιτέχνη.

Ο καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πολιτισμού του Πανεπιστημίου Κρήτης Γιάννης Ζαιμάκης  ξετύλιξε μέσα από μια 40λεπτη παρουσίαση, που είχε ετοιμάσει, όλο το νήμα της καλλιτεχνικής διαδρομής του πρωτοπόρου και καινοτόμου λυράρη, στιχουργού και τραγουδιστή. Ενός ανθρώπου που έχει ταυτόχρονα την ικανότητα να πατά γερά πάνω στην Κρητική παράδοση γεφυρώνοντας διαφορετικούς κόσμους.

Μέσα από σπάνιο οπτικοακουστικό υλικό, ο κ Ζαιμάκης έφερε σε πρώτο πλάνο τα παιδικά χρόνια και το περιβάλλον μέσα στο οποίο ανέπτυξε την καλλιτεχνική του φυσιογνωμία ο Βασίλης Σκουλάς, το πολιτισμικό κεφάλαιο της οικογένειας του, τη θητεία του σε γλέντια και πανηγύρια, τη μοναδική επικοινωνία του με το κοινό, την επιτελεστική ικανότητα του στη λύρα και το χάρισμα της μουσικής σύνθεσης που τον διακρίνει, αλλά και την ποιητική διάσταση στο έργο του.


Από την πλευρά του ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Νίκος Ψιλάκης ,με τον πάντα ξεχωριστό λόγο του, συγκίνησε τόσο τον τιμώμενο καλλιτέχνη όσο και το κοινό.

Ο παραγωγός τηλεοπτικών εκπομπών Γιώργος Βιτώρος μετέφερε, με τον τρόπο που εκείνος γνωρίζει καλύτερα από όλους,  λίγες μόνο από τις δεκάδες μαντινάδες που του έστειλαν μαντιναδολόγοι όταν ενημερώθηκαν για την τιμητική εκδήλωση που θα οργάνωνε το Αλάγνι για το Βασίλη Σκουλά.


Και οι νέοι μουσικοί του Αλαγνίου όμως τίμησαν με το δικά τους μέσα, δηλαδή μέσα από τη μουσική και το τραγούδι τους,  τον καταξιωμένο Κρητικό λυράρη ενώ το χορευτικό συγκρότημα του Θανάση Μαυρόκωστα σήκωσε όρθιο το κοινό που καταχειροκρότησε τις χορευτικές τους επιδόσεις.


Ο Βασίλης Σκουλάς τέλος, με τη σεμνότητα και ωριμότητα που τον διακρίνει, μοιράστηκε με το κοινό τις αρχές που οδήγησαν εκείνον στην επιτυχία και που σήμερα δίνει ως συμβουλές σε όλους. Η λέξη σεβασμός προς τον εαυτό μας και τους άλλους ακούστηκε πολλές φορές από τα χείλη του στη διάρκεια της εκδήλωσης ενώ δεν έκρυψε την αισιοδοξία του, με αφορμή τη μεγάλη κρίση που περνάει αυτήν την περίοδο η Ελλάδα, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Όπως οι πρόγονοι μας με ήχους λύρας αντιμετώπιζαν τη βαρβαρότητα έτσι και σήμερα με τους ήχους της θα βρούμε το ρυθμό μας»


Αγία Μυρτιά Παλιανής...η συνέχεια της δεντρολατρείας στην Κρήτη

Η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση δεντρολατρείας που διατηρείται εδώ και αιώνες στην Κρήτη αφορά στην Ιερή Μυρτιά της Παλιανής. Παρ...