Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Παρουσιάστηκε στο Ηρακλειώτικο κοινό η "Πολυφίλητη" του Νίκου Ψιλάκη



«Από το Κάστρο της Θάλασσας ακούστηκε μια γνώριμη φωνή, από αυτές που τις ακούει κανείς μια φορά και δεν τις ξεχνά όσα χρόνια κι αν περάσουν». Αν δεν επρόκειτο για περιγραφή της φωνής του δημόσιου κήρυκα στο νέο μυθιστόρημα με τίτλο «Πολυφίλητη» θα μπορούσε κάλλιστα να αφορά στον ίδιο το συγγραφέα του, το Νίκο Ψιλάκη.

Η πιο γνωστή και αγαπητή δημοσιογραφική φωνή της Κρήτης, μπορεί πλέον να μην ακούγεται στις ραδιοφωνικές συχνότητες, όμως φρόντισε με τη νέα του συγγραφική δουλειά να ξεδιπλώσει  στο κοινό του μια ακόμα πτυχή του πολυσχιδούς ταλέντου του.

Το δεύτερο μυθιστόρημα του Νίκου Ψιλάκη, η "Πολυφίλητη" , μετά το επιτυχημένο "Δυο Φεγγάρια δρόμο", παρουσιάστηκε χθες το βράδυ στη δημοτική αίθουσα της οδού Ανδρόγεω η οποία κατακλύστηκε από κόσμο.


O ίδιος ο συγγραφέας δήλωσε πως δεν θεωρεί το νέο του έργο ιστορικό μυθιστόρημα, υπό την έννοια της αποτύπωσης σ' αυτό της ζωής υπαρκτών προσωπικοτήτων, κάτι που δεν μπορεί εξάλλου να γίνει με πειστικότητα ακόμα κι όταν είναι διαθέσιμες οι βιογραφίες των πρωταγωνιστών των μυθιστορημάτων.Είναι πάντως  γεγονός πως η  "Πολυφίλητη" εξελίσσεται σε μια συγκεκριμένη και εν πολλοίς άγνωστη στις λεπτομέρειές της  ιστορική περίοδο , εκείνη του Κρητικού πολέμου (1645-1669), την οποία ερεύνησε μεθοδικά πριν την συνδέσει αρμονικά με τη μυθοπλασία και την «ντύσει» με ξεχασμένες αλλά όμορφες λέξεις και εικόνες.

Η καθημερινότητα στον  πολιορκημένο Χάνδακα, οι αγωνίες της κοινωνίας, οι κοινωνικές ανισότητες και οι φόβοι αποτέλεσαν τα δομικά υλικά για το Νίκο Ψιλάκη ώστε να «χτίσει» και να μας προσφέρει το καινούργιο του βιβλίο, που σίγουρα θα κατακτήσει τους αναγνώστες του.


Το αν ο τίτλος Πολυφίλητη αφορά στην κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, τη Φραντζέσκα, ή στην ίδια την πόλη καλείται να το ανακαλύψει ο αναγνώστης όμως εκείνο που είναι βέβαιο, πριν καν ανοίξει και χαθεί μέσα στις σελίδες του,  είναι πως πρόκειται για ένα έργο φροντισμένο μέχρι την τελευταία του λεπτομέρεια, σε σχέση με την πλοκή του, τις περιγραφές του, τους χαρακτήρες του, τις συνθήκες που ζωντανεύει.

Η γλαφυρότητα που το χαρακτηρίζει αλλά και η ιδιαίτερα προσεγμένη γλωσσολογική προσέγγιση εκείνης της περιόδου από το συγγραφέα καθιστούν την "Πολυφίλητη" ένα λογοτεχνικό έργο αξιώσεων κι όχι ένα απλό μυθιστόρημα.

Αυτό εξάλλου τόνισαν με έμφαση χθες το βράδυ και οι εκλεκτοί φίλοι του, που έκαναν την παρουσίαση : ο φιλόλογος-ιστορικός Νίκος Γιγουρτάκης, η ξεναγός Γεωργία Καρβουνάκη, και ο καθηγητής Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Πανεπιστημίου Κρήτης Γιώργος Νικολακάκης.

Αποσπάσματα του βιβλίου διάβασε η κόρη του συγγραφέα και αρχαιολόγος Έφη Ψιλάκη, στην οποία είναι αφιερωμένο το "Πολυφίλητη".




Παρασκευή, 30 Οκτωβρίου 2015

Απόσταξη τσικουδιάς από το Ροταριανό Όμιλο Ηρακλείου για καλό σκοπό


Την ευαισθησία του απέναντι στην κατηγορία εκείνη των Ελλήνων αθλητών τους οποίους η ζωή  φιλοδώρησε με απίστευτη γενναιότητα ψυχής και δύναμη ώστε, παρά τα όποια σωματικά προβλήματα τους , να  στέκονται όρθιοι και να ξεπερνούν κάθε εμπόδιο, δείχνει για μια ακόμα φορά ο Ροταριανός Όμιλος Ηρακλείου.

Θέλοντας κι εκείνος από τη μεριά του να συνδράμει στην όσο γίνεται καλύτερη προετοιμασία των αθλητριών της Εθνικής Παραολυμπιακής Ομάδας Ποδηλασίας, Αδαμαντίας Χαλκιαδάκη και Ηρούς Μηλάκη, για τους Παραολυμπιακούς Αγώνες της Βραζιλίας, που θα διεξαχθούν το 2016 στο Ρίο, οργανώνει μια όμορφη εκδήλωση στο ρακοκάζανο του Λεωνίδα στο Αλάγνι.

Χωρίς ουσιαστική στήριξη από την Πολιτεία και με πενιχρά μέσα οι αθλητές των παραολυμπιακών μας ομάδων καλούνται κάθε φορά να αγωνιστούν έναντι συναθλητών τους από άλλες χώρες όπου τα πάντα προσφέρονται απλόχερα. 

Και είναι πραγματικά εκπληκτικό που, παρά τις εγγενείς αδυναμίες του ελληνικού συστήματος, οι Έλληνες παραολυμπιονίκες καταφέρνουν πάντα να μας κάνουν υπερήφανους αφού τα αθλητικά ιδεώδη και η δυνατή ψυχή τους αποδεικνύονται ισχυρότερα οποιασδήποτε άλλης στήριξης.

Δύο από αυτά τα δυνατά παιδιά θέλησε να βοηθήσει με τον δικό του τρόπο ο Ροταριανός Όμιλος Ηρακλείου κι έτσι ο πρόεδρος του Μιχάλης Ζωγραφάκης προσέφερε τα σταφύλια, άλλα μέλη και φίλοι του Ομίλου τα κάθε λογής καλούδια, που θα συνοδεύσουν την απόσταξη τσικουδιάς, και κάπως έτσι οργανώθηκε μια παραδοσιακή εκδήλωση σε ένα από τα ομορφότερα ρακοκάζανα της Κρήτης,  στην οποία και καλούνται όλοι οι Ηρακλειώτες.

Η απόσταξη θα πραγματοποιηθεί την Κυριακή 1η Νοεμβρίου από τη μία το μεσημέρι μέχρι και τις 4 το απόγευμα και το κόστος συμμετοχής ανέρχεται σε 15 ευρώ ενώ δώρο θα δίδεται στον καθένα από τους συμμετέχοντες  ένα μπουκάλι τσικουδιά.

Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Γέμισε σκουπίδια το "μπαλκόνι" του προμαχώνα Σαμπιονάρα με την ομορφότερη θέα στο Ηράκλειο



Σε χωματερή τείνει να εξελιχθεί το τμήμα του προμαχώνα Σαμπιονάρα, στο σημείο όπου βρίσκεται η βόρεια πύλη του.

Η εικόνα, όπως μαρτυρούν και οι φωτογραφίες του e-storieskritis.blogospot.gr, είναι αποκαρδιωτική.

 Τι κι αν υπάρχει καλάθι για τα απορρίμματα, οι διερχόμενοι επιλέγουν τη λύση του να πετάξουν τα σκουπίδια τους έξω από αυτό ενώ, προφανώς, η υπηρεσία καθαριότητας του Δήμου Ηρακλείου δεν συμπεριλαμβάνει στον καθημερινό προγραμματισμό των οδοκαθαριστών της το συγκεκριμένο τμήμα του προμαχώνα.

Τραγική ειρωνεία..το καλάθι απορριμάτων δεν έχει καν γεμίσει ώστε να σκεφτεί κανείς πως οι ασυνείδητοι , απουσία ειδικού δοχείου, ρίχνουν τα σκουπίδια τους στον περιβάλλοντα χώρο.


Μόλις τον Αύγουστο του 2014 ολοκληρώθηκαν οι παρεμβάσεις, που ανέδειξαν αποκαθιστώντας, την όμορφη αυτή πύλη και συνολικά τον προμαχώνα Σαμπιονάρα, όμως δυστυχώς ορισμένοι φαίνεται να μην σέβονται  την ιστορία τους.

Να θυμίσουμε πως ο προμαχώνας Σαμπιονάρα αποτελούσε τμήμα της οχύρωσης του Ηρακλείου και συνέδεε, μέσω της πύλης του, την ενετική Κάντια με την παραλία  και το λιμάνι  ενώ σήμερα, μετά την αποκατάσταση του, συνδέει τον ευρύτερο χώρο του λιμανιού με το κέντρο της πόλης και το Αρχαιολογικό Μουσείο, το οποίο βρίσκεται σε μικρή απόσταση.

Ο χώρος εσωτερικά και εξωτερικά του προμαχώνα, με τις εργασίες που εκτελέστηκαν, φιλοδοξούσε να φιλοξενεί πολιτιστικές εκδηλώσεις αποτελώντας παράλληλα σημείο από όπου κάποιος θα μπορούσε να θαυμάζει το ενετικό λιμάνι και το ανατολικό νεώριο. 


Βέβαια στην πράξη οι εκδηλώσεις, μετά την αποκατάσταση του προμαχώνα,  σπανίζουν ενώ η θέα είναι ξεχωριστή μόνο όταν τα μάτια στρέφονται μακριά γιατί η είσοδος της βόρειας πύλης του βρίθει σκουπιδιών.



Το 2013 σε σχετική ανακοίνωση του δημάρχου Ηρακλείου Γιάννη Κουράκη αναφερόταν πως  με την παρέμβαση στον εν λόγω σημείο "δημιουργείται ένας νέος Κοινόχρηστος Χώρος ,πραγματικό  "μπαλκόνι" για την πόλη, όπου προβλέπεται η  φύτευση δέντρων και φυτών  που θα  εναρμονίζονται  με το χώρο, θα τον αναδεικνύουν και με τον  κατάλληλο αστικό εξοπλισμό (παγκάκια, απορριμματοδέκτες, φωτισμός, κ.α ), θα αποτελέσει πόλο έλξης για τους πολίτες".

Σχεδόν δύο χρόνια μετά το "μπαλκόνι" στήθηκε αλλά κάτω από αυτό η "θέα" τρομάζει!!!

Ελένη Βασιλάκη 

Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2015

"Στέγασε" το δράμα του στην Πύλη Δερματά


Κάπως έτσι γράφονται τα.. δράματα. Ένα παλιό στρώμα, δυο κουβέρτες, ένα μπογαλάκι ρούχα κι αντί για αξιοπρεπή στέγη αναζήτηση  καταφύγιου ή διεξόδου, μια και αυτός ήταν ο λόγος ύπαρξης της, στην Πύλη Δερματά.

Που να φαντάζονταν οι κατασκευαστές του συγκεκριμένου οχυρωματικού έργου του Χάνδακα ότι θα φτάναμε στο 2015 για να δώσει η Πύλη τους «στέγη» σε έναν άστεγο, σε μια ψυχή που η αμείλικτη πολιτική τάξη έχει καταδικάσει να μην μπορεί να έχει ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι της.


Δίπλα στα νερά της βροχής, που λιμνάζουν, μέσα στην παγωνιά και την υγρασία, που περονιάζει τα κόκαλα, ο άνθρωπος που επέλεξε την Πύλη Δερματά για να στήσει το αυτοσχέδιο κρεβάτι του, δίπλα από ένα παλιό καναπέ, σίγουρα δεν είχε και πολλές άλλες επιλογές στη ζωή του.

Και πως να έχει επιλογές αφού στην "σύγχρονη" Ελλάδα μετρούν μόνο οι αριθμοί και όχι οι ανθρώπινες ψυχές;


Το χειρότερο όλων όμως είναι πως κι εμείς, η αυτοαποκαλούμενη κοινωνία, έχουμε αρχίσει να συνηθίζουμε το δράμα των συνανθρώπων μας και τις εικόνες εξαθλίωσης, που χωρίς σταματημό μας τροφοδοτούν εκείνοι που κρατούν τις τύχες τους στα χέρια μας. 

Ελένη Βασιλάκη 
  


Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Η "Πολυφίλητη" του Νίκου Ψιλάκη έρχεται για γίνει ένα πολυδιαβασμένο μυθιστόρημα





Ένα μοναδικό ταξίδι στην Κρήτη και την ιστορία της, με επίκεντρο τον 17ο αιώνα,  προσφέρει μέσα από το καινούργιο του βιβλίο με τίτλο "Πολυφίλητη" ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Νίκος Ψιλάκης.
Παρότι μυθιστόρημα αποτυπώνει με συνέπεια και σεβασμό, προς την ιστορία, το κλίμα εκείνης της περιόδου ταξιδεύοντας συνάμα τον αναγνώστη σε μονοπάτια που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του, τόσο λόγω της πλοκής του όσο και της άριστης χρήσης της γλώσσας από τη μεριά  του συγγραφέα.
Η ιστορία που πραγματεύεται ξεκινά στα χρόνια του μεγάλου Κρητικού Πολέμου, οι ήρωες έχουν ζήσει την κατάληψη των Χανίων και του Ρεθύμνου και βιώνουν τη σκληρή πραγματικότητα ενός αδυσώπητου πολέμου παραμένοντας έγκλειστοι για περισσότερο από 22 χρόνια, όσο κράτησε η μεγαλύτερη πολιορκία της ιστορίας, η πολιορκία του Χάνδακα.
 Η καθημερινότητα στην πολιορκημένη πόλη, οι αγωνίες μιας κοινωνίας, οι κοινωνικές ανισότητες, οι πολλαπλές απειλές, οι διαψεύσεις και κυρίως οι φόβοι αποτελούν τα βασικά δομικά υλικά του συγγραφέα, που «χτίζει» την αφήγησή του αντλώντας έμπνευση από τα ντοκουμέντα της ιστορίας. 
Τα βασικά πρόσωπα, οι πρωταγωνιστές της αφήγησης, είναι φανταστικά. Δρουν, όμως, και κινούνται σ’ ένα πραγματικό περιβάλλον, συναντούν τους αληθινούς πρωταγωνιστές της εποχής, βιώνουν τον πόλεμο, γίνονται οι σιωπηλοί μάρτυρες γεγονότων που σημάδεψαν την ευρωπαϊκή ιστορία του 17ου αιώνα.
Η αφήγηση ξεκινά τον Μάιο του 1647, όταν έχει ήδη καταληφθεί το μεγαλύτερο μέρος του Νησιού και τα οθωμανικά στρατεύματα βρίσκονται προ των πυλών του Χάνδακα. 
Μια νέα γυναίκα μ’ ένα νόθο βρέφος στην αγκαλιά περπατά για ώρες πολλές σε άγνωστα μονοπάτια και τελικά προλαβαίνει να κλειστεί στην πόλη. 
Το επόμενο βράδυ το αφήνει έκθετο στα σκαλιά του Αγίου Σαλβαδόρου, και κλείνεται στη μοναξιά της προσπαθώντας να επιβιώσει σ’ έναν κόσμο που δεν τη χωρούσε. Κοιμάται σε χαλάσματα και σε ξενώνες, γίνεται τροφός ενός ορφανού κοριτσιού και τελικά καταλήγει σε μιαν ακρινή γειτονιά του Κάστρου, όπου ζει όλα τα χρόνια της πολιορκίας. 
Ο μεγάλος της έρωτας, χαμένος στις άδηλες διαδρομές των συναισθημάτων, επανέρχεται σε κάθε στιγμή, άλλοτε ως μνήμη και άλλοτε ως ελπίδα. Σ’ αυτή τη μικρή γειτονιά του Κάστρου, ανάμεσα σε ανθρώπους που μαθαίνουν να ζουν με τον πόλεμο μέχρι να παραδοθούνε στον ζόφο, ζει για είκοσι δύο ολόκληρα χρόνια.
 Δυο σημαντικές παρουσίες σημαδεύουν τη ζωή της: ένας χρυσικός, που επιμένει να διακηρύσσει πως οι πιο στεγανές φυλακές του κόσμου χτίζονται με φόβο, κι ένας γραμματικός, που τον γνώριζε από τα παιδικά της χρόνια.
Έρωτες που αναζωπυρώνονται, πάθη που επανέρχονται, κοινωνικές συμβάσεις που διατηρούνται ακόμη και μέσα σε σκληρές συνθήκες πολέμου. Και, βέβαια, παιδιά. Που γεννιούνται, μεγαλώνουν, φτάνουν στα 23 τους χρόνια, χωρίς να έχουν βγει από τα τείχη, χωρίς να έχουν δει ποτέ βουνά, κάμπους, έχοντας καταγράψει στη μνήμη τους μόνο καμπάνες συναγερμού και κρότους από μπομπάρδες.
Ο διάλογος ανάμεσα στην ιστορία και τη μυθοπλασία είναι διαρκής. Ο συγγραφέας παρακολουθεί στιγμή προς στιγμή τα γεγονότα δίνοντας έμφαση στην καθημερινότητα των ανθρώπων, δηλαδή στη ζωή που προσπαθεί να αντέξει κάτω από ακραίες συνθήκες, και πραγματεύεται το συναίσθημα ιχνηλατώντας τον ψυχισμό των ανθρώπων που ζουν κυκλωμένοι από τον φόβο.
 Μέσα στην πολιορκημένοι πόλη συνωστίζονται μισθοφόροι και πρόσφυγες από τις άλλες πόλεις της Κρήτης. Καθένας απ' αυτούς κουβαλά βιώματα και διαψεύσεις, η αβεβαιότητα γίνεται τρόπος ζωής και η μνήμη πλοηγός για το αύριο.
Το εξώφυλλο του βιβλίου κοσμεί ένας υπέροχος πίνακας του ζωγράφου Μανώλη Σαριδάκη, φιλοτεχνημένος ειδικά για την «Πολυφίλητη».



  

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Το είδαμε κι αυτό στο Ηράκλειο....



Για ποιο πιθανό λόγο θα μπορούσε άραγε κάποιος να κρεμάσει ,δένοντας με σπάγκο, μια πινακίδα κυκλοφορίας σε ένα τοιχίο; 
Η φωτογραφία τραβήχτηκε χθες το βράδυ επί της Λεωφόρου Πλαστήρα, στο τοιχίο που περικλείει  το μικρό χώρο στάθμευσης, κάτω ακριβώς από τον τάφο του Καζαντζάκη.

Όπως φαίνεται, η πινακίδα αφορά σε σχετικά καινούργιας κυκλοφορίας αυτοκίνητο και σε οδηγό που δεν την είχε βιδώσει καλά και την έχασε; που βρήκε με το όχημα του πάνω σε κράσπεδο και του έπεσε; που του την έκλεψαν και την παραπέταξαν σε σημείο όπου την εντόπισε κάποιος ο οποίος είχε τη φαεινή ιδέα να την δέσει στο τοιχίο μήπως και την αναζητήσει ο κάτοχος της;


Ότι κι αν ισχύει, αν αναγνωρίσει εκείνος που έχασε την πινακίδα του και του είναι ακόμα χρήσιμη μπορεί να την παραλάβει από το σημείο.

Το παλαιοπωλείο επί της Αγίου Τίτου με τα χιλιάδες "ζωντανά" αντικείμενα του


Της Ελένης Βασιλάκη

Δεν μπορώ να θυμηθώ πόσες φορές, περνώντας από την οδό Αγίου Τίτου, είχα σταματήσει έξω από το παλαιοπωλείο του Βαγγέλη Κρασαγάκη για να θαυμάσω τη μεταλλική περικεφαλαία του δύτη μιας άλλης εποχής  αλλά και τα κράνη από τη γερμανική Κατοχή, που δέσποζαν πίσω από το σκονισμένο τζάμι του μικρού καταστήματος.


Αυτή τη φορά όμως το ενδιαφέρον μου τράβηξε η μικρή εντυπωσιακή  εσωτερική αυλή του μαγαζιού, που δεν μου άφησε άλλο περιθώριο επιλογής από το να μπω, επιτέλους, μέσα στο παλαιοπωλείο και να θαυμάσω από κοντά τους θησαυρούς του.


Μόλις πέρασα στο σκαλοπάτι του το 2015 έγινε…παρελθόν. Ένας καινούργιος-παλιός κόσμος ανοίχθηκε μπροστά μου. Όλα τα άψυχα αντικείμενα λες και απέκτησαν ζωή. 

Δεν είδα απλά το τουλάχιστον 100 χρόνων νυφικό αφημένο πάνω στον παλιό καθρέπτη, το φορούσε μια όμορφη μελαχρινή, μοντέρνα για την εποχή της, Ηρακλειώτισσα νύφη.

 Δίπλα «αντίκρισα» έναν αστό Κρητικό, με ευθυτενές παράστημα, να υποκλίνεται για να ζητήσει από μια κυρία να χορέψουν,  φορώντας φυσικά το απαράμιλλης ποιότητας μαύρο φράκο του.




Σε πλήρη αντίθεση με αυτούς αλλά σε κοντινή απόσταση ένας καλογυμνασμένος δύτης είχε ήδη «φορέσει» την  αδιάβροχη ολόσωμη στολή του προετοιμαζόμενος να βουτήξει στα νερά του λιμανιού του Ηρακλείου για να επιθεωρήσει τις εργασίες που εκτελούνταν εκεί.

 Από το ισόγειο του παλαιοπωλείου, σκέφτηκα πως θα πάρει και την μεταλλική περικεφαλαία με τη γυάλινη πρόσοψη και το  μαρκούτσο που θα την ενώσει με την  αεραντλία, ολοκληρώνοντας το σκάφανδρο του.


Πριν καλά καλά προλάβω να «δω» ολοκληρωμένη την προετοιμασία του δύτη τραβά το βλέμμα μου ένα μικρό κοριτσάκι που νανούριζε την πάνινη κούκλα της μέσα στο  καροτσάκι της ενώ θα ορκιζόμουν πως «άκουσα» το τραγουδάκι που έλεγε μια νεαρή μανούλα στο, καθισμένο στο ξύλινο καρεκλάκι ,μωρό της για να το πείσει να φάει ενώ εκείνο περιεργάζονταν το χνουδωτό αρκουδάκι του.




Ο ρυθμικός ήχος του αργαλειού έδενε με όλο αυτό το σκηνικό και αναδείκνυε το θαυμάσιο υφαντό που αποτελούσε το τελευταίο δημιούργημα του, μια πορφυρή πατανία με αφιέρωση στον Πρίγκιπα Γεώργιο!!


 Από την ονειροπόληση, σ ένα κόσμο που ξέρω μόνο μέσα από βιβλία και ταινίες, με ξυπνάει ο ιδιοκτήτης του παλαιοπωλείου, Βαγγέλης Κρασαγάκης, εξηγώντας μου πως όχι μόνο τα εκατοντάδες ίσως και χιλιάδες, αντικείμενα, με τα οποία είναι φορτωμένο, είναι παλιά αλλά και το ίδιο το κτίριο. 


Κληρονομιά της συζύγου του από τους γονείς της, μετρά τουλάχιστον 200 χρόνια ζωής και είναι ένα θαύμα που, μετά από δικαστικούς αγώνες, κατάφεραν να το σώσουν και να μην γίνει κι αυτό «μάρτυρας» σε μια πόλη που μερικές δεκαετίες πριν δεν σεβάστηκε αρκούντως την κληρονομιά της και ισοπέδωσε αφειδώς πληθώρα σημαντικών κτιρίων.


Από μόνο του το παλιό κτίσμα που στεγάζει το παλαιοπωλείο είναι ένα μικρό μνημείο, μνημείο της αρχιτεκτονικής λαϊκών αστικών κατοικιών, με το ισόγειο και τον ξύλινο οντά του, με τα λιγοστά  παράθυρα του και την μικρή εσωτερική αυλή που αποτελούσε σημείο συνάντησης των γυναικών της γειτονιάς και ανταλλαγής κοινωνικών σχολίων.

Ο Βαγγέλης Κρασαγάκης  ξεκίνησε από ένα μικρό εργαστήριο αγγειογραφίας επί της οδού Σμύρνης για να μεταφέρει το 2003 τόσο την τέχνη του όσο και την αγάπη του για τα παλιά αντικείμενα σε τούτο δω το χώρο. 

Και τι δεν μπορείς να βρεις εκεί μέσα..εργαλεία, χρηστικά αντικείμενα σπιτιού, είδη ένδυσης, υπόδησης, διακοσμητικά, εικόνες, έπιπλα, μοναδικά υφαντά, βιβλία , κάποια εκ των οποίων τυπωμένα με την παλιά τεχνική των στοιχείων πριν από 250 χρόνια.


Όλα αυτά μαζεύτηκαν από κάθε γωνιά της Κρήτης και μαρτυρούν τον τρόπο ζωής, εκπαίδευσης, διασκέδασης προηγούμενων δεκαετιών ακόμα και αιώνων.

Παλιότερα το παλαιοπωλείο επί της οδού Αγίου Τίτου ήταν σταθερό σημείο επίσκεψης και αγορών για τους τουρίστες που επισκέπτονταν το Ηράκλειο. Σήμερα, μας λέει ο κ Κρασαγάκης, το all inclusive έχει περιορίσει και αυτή την πελατεία του ,γιατί για τους Έλληνες ούτε λόγος να γίνεται με αυτή την κρίση. Βέβαια ο ίδιος επισημαίνει πως συλλέκτες στην πόλη του Ηρακλείου εξακολουθούν να υπάρχουν απλά, προς το παρόν, έχουν αναστείλει τις νέες αγορές τους.

Κι αυτό παρότι, όπως παραδέχεται ο ίδιος, η αξία κατά την αγορά και πώληση αυτών των αντικειμένων δεν είναι πλέον απαγορευτική.

Πριν καν προλάβω να ρωτήσω τον κ Κρασαγάκη πως μπορεί να επιβιώνει οικονομικά κάτω από τέτοιες συνθήκες εκείνος μου δίνει την απάντηση που περίμενα. «Το κάνω ως ψυχοθεραπεία, τώρα πλέον».

Ψαχουλεύοντας, μετά την κουβέντα μας, μέσα στο κατάστημα εντοπίζω μικρά αριστουργήματα που δεν μπορούσα καν να φανταστώ την ύπαρξη τους.

 Ανάμεσα τους μικρά σκαλισμένα στο χέρι θαλάσσια βότσαλα, αλλά και μια αυθεντική σκοτσέζικη φορεσιά, τμήμα της πλούσιας συλλογής ενός Γερμανού συλλέκτη που ζούσε σε χωριό της Κρήτης.


Μέρος της συλλογής του ήταν και τα φράκα που υπήρχαν στον οντά του κτιρίου. 

Από τη συλλογή ενός αθηναϊκού φωτογραφείου κατέληξαν στο παλαιοπωλείο της Αγίου Τίτου και  κάποιες φωτογραφίες, τραβηγμένες κατά το γύρισμα παλιών αγαπημένων ασπρόμαυρων ελληνικών ταινιών. 


Αξίζει ν αναφέρουμε πως και το ίδιο το κτίσμα του παλαιοπωλείου είχε γίνει μερικά χρόνια πριν σημείο για το γύρισμα κινηματογραφικής ταινίας ενώ συχνά πυκνά οι φωτογράφοι το επιλέγουν για να αποθανατίσουν τις πρώτες στιγμές της κοινής ζωής νιόπαντρων ζευγαριών.  

 Βλέποντας τον τεράστιο αριθμό όλων αυτών των πραγμάτων αβίαστα ρωτάω τον ιδιοκτήτη του πως μπορεί να εντοπίζει ανάμεσα τους εκείνο που αναζητάει κάθε φορά κι εκείνος γελώντας μου απαντά πως γι αυτό τον βλέπει περισσότερες ώρες την ημέρα το κατάστημα του κι όχι το σπίτι του.



Βγαίνοντας από το κτίριο κι ακούγοντας από την απέναντι πλευρά του δρόμου τις χαρούμενες φωνές των μικρών παιδιών του δημοτικού σχολείου στρέφω το βλέμμα μου, για μια ακόμα φορά, στο παλαιοπωλείο με το «ζωντανό» παρελθόν των χιλιάδων αντικειμένων του και σκέφτομαι πως τελικά δεν προσφέρει  ψυχοθεραπεία μόνο στον ιδιοκτήτη του αφού γέμισε και τη δική μου την ψυχή με όμορφες εικόνες.

Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Το ρακοκάζανο-λαογραφικό "μουσείο" του Λεωνίδα στο Αλάγνι



Της Ελένης Βασιλάκη

Αν δεν ήταν ρακοκάζανο σίγουρα θα μπορούσε να «σταθεί» ως μουσειακός χώρος διάσωσης και προβολής της ζωής στην Κρήτη αλλοτινών εποχών, δύσκολων αλλά ταυτόχρονα όμορφων και απλών.


Ο λόγος για το χώρο απόσταξης παραδοσιακής τσικουδιάς που με πολύ μεράκι έστησε το 1981 στο Αλάγνι, και λειτουργεί μέχρι σήμερα, ο Λεωνίδας Καραπιδάκης με την οικογένεια του.


Ένας παλιός στάβλος μεταμορφώθηκε σε ρακοκάζανο , το πρώτο στην ευρύτερη περιοχή που σταδιακά διακοσμήθηκε με παλιά εργαλεία και αντικείμενα κάνοντας το σήμερα να μοιάζει περισσότερο με λαογραφικό μουσείο, όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες του e-storieskritis.blogspot.gr


Αυτή την περίοδο η απόσταξη τσικουδιάς βρίσκεται στην κορύφωση της και το ρακοκάζανο του Λεωνίδα κάθε μέρα μετατρέπεται σε χώρο συνάντησης και  διασκέδασης όπως μόνο οι Κρητικοί ξέρουν καλά να κάνουν.

Η επιλογή του παντρέματος της απόσταξης ενός παραδοσιακού προϊόντος με την συγκέντρωση αντικειμένων που μαρτυρούν τον τρόπο ζωής των Κρητικών προηγούμενων γενεών μόνο τυχαία που δεν είναι για τον ιδιοκτήτη του χώρου.


Ο Λεωνίδας μετανάστευσε σε νεαρή ηλικία στον Καναδά, έζησε λίγα χρόνια εκεί όμως η καρδιά του δεν έφυγε ποτέ από την Κρήτη. Με την πρώτη ευκαιρία επέστρεψε πίσω και επέλεξε παρότι, βρήκε δουλειά στην πόλη του Ηρακλείου, να χτίσει τη ζωή του και την οικογένεια του στο χωριό.

Ο στάβλος που ο ίδιος είχε κατασκευάσει το 1971, και που δεν κατάφερε να γίνει μια επιτυχημένη επιχείρηση εκτροφής βοοειδών, μετατράπηκε  δέκα χρόνια μετά σε ρακοκάζανο όπου όλη η οικογένεια Καραπιδάκη συνεισφέρει για την καλή λειτουργία του και τη φιλοξενία εκείνων που αποστάζουν ρακί αλλά και της παρέας, που πάντα τους συνοδεύει.


Όλοι οι τοίχοι και οι γωνιές του συγκεκριμένου χώρου έχουν καλυφθεί από παλιά αντικείμενα καθημερινής χρήσης των Κρητικών αλλά και από φωτογραφίες, ξεθωριασμένες αλλά τόσο ζωντανές.

Το υλικό αυτό, μας λέει ο Λεωνίδας, το συγκέντρωσε από συγγενείς του, την οικογένεια της συζύγου του Μαρίας ακόμα  ψάχνοντας στις παλιές αυτοσχέδιες χωματερές που υπήρχαν σε όλα τα γειτονικά χωριά, πριν αποτελέσουν οικισμούς δήμων και αλλάξουν τα δεδομένα αποκομιδής απορριμμάτων.

Το ρακοκάζανο στο Αλάγνι ήταν το πρώτο, σε όλη την περιοχή, που συνδύασε απόσταξη με ένα φιλόξενο χώρο όπου κάποιος μπορεί να καθίσει και να απολαύσει πραγματικά όλη αυτή τη διαδικασία καθώς στο μακρινό παρελθόν τα καζάνια μάλλον έμοιαζαν περισσότερο με βρώμικες αποθήκες.


Η λειτουργία ενός ρακοκάζανου, θεωρεί ο ίδιος, δεν είναι δύσκολη αρκεί κάποιος να έχει όρεξη για πραγματικά πολύ δουλειά και μεράκι γι αυτό που κάνει. 

Το μεροκάματο βγαίνει, με την προϋπόθεση πως όποιος έχει ρακοκάζανο θα μπορεί να δουλεύει 24 ώρες το 24ώρο και φυσικά θα προσέχει τους πελάτες του για να έλθουν ξανά και ξανά μέσα στο επιτρεπόμενο δίμηνο απόσταξης.


Όσο για τους τελευταίους, βασικό εφόδιο τους στη διαδικασία απόσταξης τσικουδιάς, που έχει καταλήξει πλέον  τελετουργία στην Κρήτη , είναι το κέφι και η διάθεση να περάσουν καλά πίνοντας την τσικουδιά τους και  τρώγοντας οφτές πατάτες και κρέας στο κάρβουνο, συχνά υπό τους ήχους της λύρας.


Η φήμη του ρακοκάζανου του Λεωνίδα έχει φτάσει μέχρι τη μακρινή Ισλανδία, δημοσιογράφοι της οποίας επισκέφθηκαν το χώρο και ενθουσιασμένοι μετέτρεψαν τις εντυπώσεις τους σε δημοσίευμα.



Ωστόσο το κράτος μάλλον δεν έχει την ίδια καλή εικόνα σχηματίσει για τη λειτουργία των παραδοσιακών αποστακτηρίων, γενικότερα, και έτσι φαίνεται και πάλι να μελετάει νέα δυσβάστακτα μέτρα που εφόσον εφαρμοστούν θα αποτελέσουν την αρχή του τέλους τους.


Ας ελπίσουμε και τούτη τη φορά να τα αποσύρουν γιατί για τους κατοίκους του νησιού, αλλά και για όσους έχουν την τύχη να επισκεφθούν τα παραδοσιακά μας ρακοκάζανα, η απόσταξη τσικουδιάς δεν είναι φορολογητέο αντικείμενο αλλά μέθεξη.




Παρασκευή, 16 Οκτωβρίου 2015

Έχω φορτηγάκι 4Χ4 και κάνω ότι ...γουστάρω



Ζούμε αδιαμφισβήτητα σε μια πόλη όπου τα φορτηγά 4Χ4 όχι απλά κυριαρχούν αλλά συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχουν γύρω τους άλλα αυτοκίνητα και κυρίως πολίτες που κινούνται πεζοί.

Σε ώρες αιχμής δεν υπάρχει περίπτωση να περάσει κανείς από κεντρική-νευραλγική οδική αρτηρία του Ηρακλείου και να μην συναντήσει τετρακάμπινο φορτηγάκι σταθμευμένο πάνω σε πεζοδρόμιο.

Είναι κανόνας και δυστυχώς μάλλον μάθαμε να ζούμε με αυτόν. Διαφορετικά δεν εξηγείται πως δεν υπάρχει πουθενά τροχαία να μοιράσει κλήσεις στους ιδιοκτήτες αυτών των «τεράτων» που με περισσή ευκολία «καβαλάνε» τα πεζοδρόμια παρεμποδίζοντας την κίνηση των πεζών.



Ακόμα χειρότερα κάποιοι εκ των οδηγών αυτών των οχημάτων έχουν το θράσος και αποκλείουν τις ειδικές διαβάσεις που τα τελευταία χρόνια δημιουργούνται στο Ηράκλειο ειδικά για ΑΜΕΑ.

Οι φωτογραφίες που δημοσιεύουμε τραβήχτηκαν σήμερα το μεσημέρι, η μεν πρώτη στην περίφημη Λεωφόρο Πλαστήρα, κάτω από τον τάφο του Καζαντζάκη και η δεύτερη απέναντι από την Πυροσβεστική Υπηρεσία. 

Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2015

Η μοτοσυκλέτα που... ανθίζει στις Πατέλες





Κι εκεί που για έναν άντρα η παλιά μοτοσικλέτα απλά θα αποτελούσε ένα σωρό παλιοσίδερα, που για συναισθηματικούς λόγους θα αδυνατούσε να απομακρύνει έξω από το σπίτι του, έρχεται μια γυναίκα και δίνει στα άψυχα σιδερικά ζωή!!.

Κάπως έτσι προφανώς λειτούργησε η νοικοκυρά από τις Πατέλες ,που μετέτρεψε την παλιά μηχανή σε κινητή γλάστρα προσαρμόζοντας της, όπου μπορεί κανείς να φανταστεί, φυτά.

Στο καλάθι μπροστά, στα πλάγια, πίσω, στον ξεχαρβαλομένο καθρέπτη, ακόμα και πάνω στο κάθισμα βρήκε χώρο και είτε τοποθέτησε γλάστρες είτε φύτεψε απευθείας παχύφυτα.

Μάλιστα η επιλογή των συγκεκριμένων φυτών μόνο τυχαία που δεν είναι καθώς δεν απαιτούν πολύ νερό κι έτσι η μοτοσικλέτα θα μπορεί να κρατηθεί, σε καλή κατάσταση, για περισσότερο χρόνο.

Εμείς δεν έχουμε παρά να θαυμάσουμε τη φαντασία της και τη διακοσμιτική της πρωτοτυπία, που πραγματικά ξαφνιάζει κάθε διερχόμενο από τον πολυσύχναστο δρόμο των Πατελών, όπου βρίσκεται η γλάστρα-μοτοσικλέτα.

Ελένη Βασιλάκη 

Δευτέρα, 12 Οκτωβρίου 2015

Το Κρητικό ελαιόλαδο στην επιτυχημένη πλατφόρμα ηλεκτρονικού εμπορίου Alibaba





Πλήθος Κρητικών εταιρειών και ντόπιων παραγωγών ελαιολάδου φιγουράρει στην διαδικτυακή πλατφόρμα ηλεκτρονικού εμπορίου του διάσημου Kινέζου επιχειρηματία  Τζακ Μα, την περίφημη Alibaba.

Το λάδι της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Πεζών, της Σητείας, του Κολυμβαρίου και πολλών άλλων εταιρειών και οργανώσεων πωλείται μέσω της επιτυχημένης πλατφόρμας Alibaba στην τεράστια αγορά της Κίνας δίνοντας την ευκαιρία διάθεσης του σε οποιαδήποτε ποσότητα και συσκευασία, ακόμα και χύμα.


Η Alibaba είναι ένας «κολοσσός» στο ηλεκτρονικό εμπόριο, περίπου ισοδύναμη  με το άθροισμα των eBay, PayPal, και Amazon.

Αρκεί να αναφέρουμε πως μόνο στην κατηγορία του παρθένου ελαιολάδου η Alibaba έχει 5.014 προμηθευτές από την Ευρώπη, 2.473 από την Ασία, 1.892 από τη Μέση Ανατολή, 776 από την Αφρική, 744 από τη Βόρεια Αμερική, 162 από την Ωκεανία και 202 από τη Νότια Αμερική.

Από την Ελλάδα οι προμηθευτές της Alibaba, με παρθένο ελαιόλαδο, ανέρχονται σε 1.507 ενώ η Ισπανία έρχεται πρώτη με 1.668 προμηθευτές. Η Τουρκία πλησιάζει απειλητικά με 1.402 ενώ η Ιταλία διαθέτει 938 προμηθευτές και η Τυνησία 443.

Ο ιδρυτής της Alibaba είναι ένας άνθρωπος ζωντανό παράδειγμα επιχειρηματικού δαιμονίου με τη φήμη του να καλύπτει όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη. Κι αυτό γιατί ξεκίνησε ως ένας απλός ξεναγός και δάσκαλος αγγλικών και οραματίστηκε  την επανάσταση στο ηλεκτρονικό εμπόριο στην Κίνα, πριν καλά καλά το ίντερνετ φτάσει στη χώρα του.

Ο Τζάκ Μα, με τη βοήθεια μιας ομάδας  φίλων του , ξεκίνησε την Alibaba στο διαμέρισμά του το 1999. Αρχικά ήταν μια  ιστοσελίδα για μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που ήθελαν να αγοράζουν και να πωλούν τα προϊόντα τους διαδικτυακά.

Παρά τον έντονο ανταγωνισμό, σταδιακά, η Alibaba απέκτησε πολυάριθμους χρήστες για να φτάσει σήμερα να αποτελεί υπόδειγμα στις διαδικτυακές πωλήσεις με έσοδα πολλών δισεκατομμυρίων και δικτύωση σε όλο τον κόσμο.

 Ελένη Βασιλάκη 






Πέμπτη, 1 Οκτωβρίου 2015

Η Λεωφόρος της ταλαιπωρίας και της ντροπής για το Ηράκλειο




Αλήθεια θα πρέπει να αισθάνονται μεγάλη υπερηφάνεια όσοι εμπνεύστηκαν και εκείνοι που υλοποιούν το έργο επί της Λεωφόρου Πλαστήρα στο Ηράκλειο.

Ίσως θα πρέπει να καταγράφονται στα χρονικά αξιοποίησης και αστικής αναβάθμισης πόλεων τα έργα αυτού του είδους, που αναλαμβάνουν να μετατρέψουν μια περιοχή από απλά ανεκτή σε ανυπόφορη για τη διαβίωση αλλά και διέλευση των κατοίκων της.

Τα τεράστια πεζοδρόμια που διαμορφώθηκαν στερώντας από το δρόμο μια επιτρεπτή διάσταση για την κίνηση και στάθμευση, έστω και ολιγόλεπτη, των οχημάτων προκαλούν απεριόριστο εκνευρισμό σε καθημερινή βάση.

Σήμερα το πρωί για παράδειγμα επί τουλάχιστον μισή ώρα είχαν καθηλωθεί οχήματα που κινούνταν στην Πλαστήρα, με κατεύθυνση προς τη Χανιόπορτα, επειδή ένα φορτηγό προσπαθούσε να βρει τρόπο να σταματήσει έξω από κατάστημα σιδηρικών και να ξεφορτώσει εμπόρευμα.

Σε ένα δρόμο, που μετά βίας χωράει ένα μικρό ΙΧ και το πεζοδρόμιο είναι υπερυψωμένο και καλυμμένο σε αρκετά σημεία του με μικρούς στύλους για να αποφευχθεί το να σταθμεύουν σε αυτό φορτηγά και τζιπ, τι πιθανότητες υπάρχουν για παράλληλη διέλευση φορτηγού και ΙΧ;



Και σαν να μην έφτανε αυτό πριν καλά καλά ολοκληρωθεί το έργο επί της Πλαστήρα, σε σημεία του που έχει πλακοστρωθεί έχει αρχίσει να διαλύεται αποδεικνύοντας πως μάλλον εκτός από τον κακό σχεδιασμό του έχει και ζήτημα κακοτεχνιών   

Αγία Μυρτιά Παλιανής...η συνέχεια της δεντρολατρείας στην Κρήτη

Η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση δεντρολατρείας που διατηρείται εδώ και αιώνες στην Κρήτη αφορά στην Ιερή Μυρτιά της Παλιανής. Παρ...