Δευτέρα, 29 Αυγούστου 2016

Ανακαλύψαμε το νέο ενδημικό θάμνο της Κρήτης, την "Μπουκαλιά"




Κι όμως ανακαλύψαμε ένα νέο είδος θάμνου και μάλιστα ενδημικό της Κρήτης, το οποίο "παράγει" βιομηχανικό υλικό. Ναι καλά διαβάσατε...βιομηχανικό υλικό έτοιμο προς χρήση.


Πρόκειται για την "Μπουκαλιά" η οποία φύεται αποκλειστικά σε τμήμα της παραλιακής της Νέας Αλικαρνασσού και αυτή την περίοδο βρίσκεται στο στάδιο της συγκομιδής.


Στην πλήρη του ανάπτυξη ο θάμνος, το ύψος του οποίου φθάνει περίπου το 1,5 μέτρο, "παράγει" πλαστικά μπουκάλια του 1,5 λίτρου, κατάλληλα για νερό.

Επίσης πλαστικά μπουκάλια των 500 ml για αναψυκτικά και χάρτινες μικρές συσκευασίες αναψυκτικών.Μάλιστα με μεγάλη "περιποίηση" εκ μέρους περίοικων και περαστικών μπορεί να παράξει επίσης χάρτινες συσκευασίες για κρουασάν και για τυρόπιτες καθώς και χαρτοπεσέτες.





Την φωτογραφήσαμε και σας αφήνουμε να την θαυμάσετε!!!!

Ε.Β

Παρασκευή, 12 Αυγούστου 2016

Πωλούν με έκπτωση τη "σαβούρα" και τα καλά καλοκαιρινά χωρίς, με την ένδειξη "νέα σεζόν"




Ήταν θέμα χρόνου να εκφυλιστούν και οι εκπτώσεις. Και δεν εκφυλίστηκαν επειδή οι καταναλωτές πλέον δεν έχουν γεμάτα πορτοφόλια για να ξοδέψουν ούτε επειδή δεν γίνονται πλέον 2 φορές το χρόνο,  αλλά γιατί στην πραγματικότητα δεν γίνονται εκπτώσεις.

Βέβαια για να είμαστε ακριβείς δεν γίνονται εκπτώσεις παντού, γιατί κάποιοι «ρομαντικοί» έμποροι εξακολουθούν να σέβονται το θεσμό.

Όμως υπάρχουν και καταστήματα, κι όχι μόνο στο Ηράκλειο, που μέσα στο κατακαλόκαιρο κι ενώ είναι σε εξέλιξη οι θερινές εκπτώσεις βάζουν στα ράφια τους, δήθεν και καλά είδη της νέας σεζόν.

Έτσι πας για να κάνεις αγορές με έκπτωση και βλέπεις την άθλια εικόνα του να έχουν ελάχιστα είδη, που σχεδόν θα τα έλεγες και αποφόρια, σε έκπτωση και όλα τα υπόλοιπα καλά καλοκαιρινά, χωρίς έκπτωση και με την ένδειξη "νέα σεζόν".

Κι αναρωτιέσαι νέα σεζόν τι; πότε; Βάζεις από τώρα στο κατάστημα είδη για το επόμενο καλοκαίρι; Γιατί φθινοπωρινά, που είναι τα ρούχα της επόμενης σεζόν μετά το καλοκαίρι, δεν τα λες.


Μάλιστα αυτή την πρακτική έχουν υιοθετήσει κατά κόρον οι ξένες αλυσίδες με είδη ένδυσης που δραστηριοποιούνται στο Ηράκλειο οι οποίες στο κάτω κάτω δεν δικαιολογούνται από τους τζίρους τους να υιοθετούν τέτοια τερτίπια για να "σπρώξουν" στους καταναλωτές τη σαβούρα τους υποχρεώνοντας τους, εφόσον θέλουν καλύτερης ποιότητας ρούχα, να πληρώσουν τιμές άνευ έκπτωσης.

Ε.Β

Τετάρτη, 10 Αυγούστου 2016

Ένας παρατημένος αρχαιολογικός θησαυρός μια ανάσα από το Ηράκλειο

          


Παρατημένο την τύχη του, ξεχασμένο από την Πολιτεία, (το αντίθετο φυσικά θα ήταν είδηση)      βρίσκεται μια ανάσα από το Ηράκλειο , περίπου 7 χιλιόμετρα ανατολικά κοντά στην Αμνισό, το σπήλαιο της Ειλειθυίας.

Την ύπαρξη του αγνοούν όχι μόνο οι ξένοι επισκέπτες του τόπου μας αλλά και οι ίδιοι οι Κρητικοί καθώς η παραμέληση του δεν τους δίνει τη δυνατότητα να το επισκεφθούν και να γνωρίσουν την ιστορία του.

Ούτε καν επαρκείς ταμπέλες δεν υπάρχουν, που να υποδεικνύουν την ύπαρξη του, ενώ δίπλα σε αυτό, στον υπαίθριο χώρο για τις θρησκευτικές τελετές, που συνυπήρχε του σπηλαίου, έχει στηθεί ένα πρώτης τάξεως μαντρί με κατσίκες και πρόβατα. 

Σύμφωνα με στοιχεία που παρουσιάζονται στο odysseus.culture.gr,το συγκεκριμένο σπήλαιο ήταν τόπος διαμονής προϊστορικών ανθρώπων, ενώ κατά την 3η χιλιετία εξελίχθηκε σε τόπο μινωικής λατρείας. Από τότε συνέχισε τη διαχρονική πορεία του μέχρι και τον 5ο - 6ο αι. μ.Χ. 

Αποτελεί έναν από τους ιερότερους θρησκευτικούς τόπους, καθώς κατάφερε να επιζήσει δύο πολιτισμών (μινωικός, ελληνικός) και τριών θρησκειών (μινωική, μυκηναϊκή, δωδεκάθεο του Ολύμπου) και να διατηρήσει τη σπουδαιότητά του.


Η Ειλειθυία θεωρείται ως η θεά των τοκετών και το σπήλαιο αυτό ήταν ο κυριότερος τόπος της λατρείας της. Τη γέννησε η θεά Ήρα μέσα σ' αυτό το σπήλαιο, σύμφωνα με την παράδοση, όπως αναφέρει ο Όμηρος (τ 188).

Tα ευρήματα μαρτυρούν συνεχή χρήση του σπηλαίου από τη Nεολιθική μέχρι και την ύστερη Pωμαϊκή περίοδο. Συστηματική ήταν η χρήση του κυρίως την Nεολιθική, Mινωική και Pωμαϊκή περίοδο. Επίσης εντοπίστηκαν ίχνη λατρείας των παλαιοχριστιανικών χρόνων (5ος αιώνας).


Το σπήλαιο έχει μήκος 62,3 μέτρα ενώ η είσοδος του βρίσκεται στα ανατολικά. Το πλάτος του φτάνει μέχρι τα 12 μ. Eσωτερικά υπήρχε ορθογώνιο δωμάτιο ("θυρωρείο σπηλαίων") και ένας ορθογώνιος περίβολος ο οποίος περικλείει κυλινδρικούς σταλαγμίτες (βωμός ή σηκός;). Η ''Πλατεία των βωμών'' βρίσκεται ακριβώς έξω από το σπήλαιο και χρησίμευε πιθανόν για τελετουργικούς σκοπούς. Εδώ αποκαλύφθηκαν κτήρια του 14ου-13ου αι. π.X. που ερμηνεύτηκαν από τον ανασκαφέα ως κατοικίες ιερέων.

Το σπήλαιο ανακαλύφθηκε από τον Ι. Χατζηδάκη το 1885, ο οποίος το ταύτισε με το Ομηρικό σπήλαιο λατρείας της θεάς των τοκετών Ειλειθυίας. Οι ανασκαφές υπό τον Μαρινάτο κατά τα έτη 1929-1938 πιστοποιούν την χρήση του κατά την Νεολιθική, Πρώιμη, Μέση και Ύστερη Μινωική και Γεωμετρική περίοδο.



Στη μινωική θρησκεία ήταν πολύ σημαντικός ο ρόλος που  έπαιζαν τα σπήλαια στην Κρήτη αποτελώντας τους αρχαιότερους χώρους λατρείας και μάλιστα της λαϊκής θρησκείας.

Οι σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες με τις παράξενες μορφές τους, οι οποίες στο βαθύ σκοτάδι των σπηλαίων γίνονταν ακόμη πιο φανταστικές, επηρέαζαν και δημιουργούσαν κατάνυξη στους πιστούς. Στο σπήλαιο της Ειλειθυίας μάλιστα κάποιες από τις  μορφές τους θεωρείται πως παραπέμπουν σε μητέρα και παιδί.


Σε χώρες χωρίς πλούσια ιστορία και παρελθόν δημιουργούνται μύθοι για να ενισχυθούν τουριστικά και όχι μόνο. Είναι τραγικό ωστόσο στη χώρα μας, και δη στην Κρήτη, που οι μύθοι και οι απτές μαρτυρίες τους είναι πολυάριθμοι να μην γίνεται το παραμικρό για την αξιοποίηση τους.


Το συγκεκριμένο σπήλαιο, λόγω της σημασίας του και της εγγύτητας του στο Ηράκλειο θα μπορούσε να αποτελεί έναν πρώτης τάξεως επισκέψιμο χώρο που θα ενίσχυε την εικόνα του τόπο μας ως κέντρου ενός λαμπρού μινωικού πολιτισμού, που δεν περιορίζεται στο ανάκτορο της Κνωσού.

Όμως δυστυχώς, η Πολιτεία "αγρόν ηγόραζε", βλέπετε δεν έχει ανάγκη ούτε να αναδείξει τον πολιτισμό μας και κυρίως δεν έχει ανάγκη από έσοδα μια και τα ταμεία της είναι γεμάτα. Και πως να χαρακτηρίσει κανείς την ανεκδιήγητη αδιαφορία της όταν αφήνει τον δεύτερο σε επισκεψιμότητα στην Ελλάδα αρχαιολογικό χώρο της Κνωσού να υποφέρει θα ενδιαφερθεί για το σπήλαιο της Ειλειθυίας;

Ελένη Βασιλάκη

Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Θα ήταν είδηση αν βρίσκαμε ντόπια σταφίδα στο ράφι...τώρα απλά προσπερνάμε





"Τουρκική σταφίδα, τυποποιημένη στη Γερμανία, σε ράφι σούπερ μάρκετ του Ηρακλείου". Πριν από τρεις δεκαετίες κάτι τέτοιο θα φάνταζε ανέκδοτο κι όμως το ζούμε και το χειρότερο; το θεωρούμε πλέον φυσιολογικό.

Που να την βρουν τα σούπερ μάρκετ την φθηνή τυποποιημένη κρητική σταφίδα να τη βάλουν στο ράφι τους; ή καλύτερα να το πιάσουμε από την αρχή, υπάρχει αυτή τη στιγμή ντόπια παραγωγή σταφίδας ικανή να ανταγωνιστεί την τουρκική;  Θα μου πείτε πάντα ο ανταγωνισμός με τους γείτονες στο συγκεκριμένο προϊόν ήταν υπαρκτός, όμως η διαφορά σήμερα συνίσταται στο εξής: δεν υφίσταται πλέον ανταγωνισμός, οι Τούρκοι παίζουν μόνοι τους σε άδειο γήπεδο.
Να είναι καλά η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι ελληνικές κυβερνήσεις, διαχρονικά, που προστάτευσαν το θησαυρό της κρητικής και γενικότερα της ελληνικής σταφίδας. Να είναι καλά όμως κι εκείνοι που παρέδωσαν τα όπλα χωρίς αγώνα. Που αντί να διαφυλάξουν την παραγωγή τους θεώρησαν θετική προοπτική το να επιδοτούνται αρχικά για τα κιλά και μετά για τα στρέμματα των σταφιδάμπελων τους  και που σήμερα οδηγούν τη σουλτανίνα τους, όποια τέλος πάντων σουλτανίνα παράγουν, σε άλλες χρήσεις.

Ναι, ήταν οι ίδιοι εκείνοι άνθρωποι που υπερασπίστηκαν το προϊόν τους στις αρχές της δεκαετίας του 1990 μέσα στη φλεγόμενη Νομαρχία του Ηρακλείου. Μέχρι τότε αν παρήγαγες είχες εισόδημα και όχι όπως σήμερα που λαμβάνεις την επιδότηση ουσιαστικά για να μην παράγεις.
Έκαναν το μεγάλο λάθος και άκουσαν εκείνους που έμπαιναν μπροστά για λογαριασμό τους, εκείνους που συνομιλούσαν με όσους χάρασσαν πολιτικές και τους υπόσχονταν εύκολα και πολλά λεφτά.
Εγκληματικές πολιτικές, στις οποίες από κάποιο σημείο και μετά σταματήσαμε να σηκώνουμε ανάστημα, ξεχνώντας πως αφορούσαν σε ένα μοναδικό προϊόν που έθρεψε γενιές κρητικών και που σε λίγα χρόνια δεν θα υπάρχει ούτε για δείγμα.
Τα σταφιδάμπελα φθίνουν, για αναμπέλωση ούτε λόγος, πολιτική εθνική που να στηρίζει τη σταφίδα; εντάξει εδώ γελάμε μετά δακρύων, όταν δεν έχουμε εθνική πολιτική για τη γεωργία, ως κλάδο, θα έχουμε για τη σταφίδα; ή μήπως για τη φέτα;
Κι έτσι καταλήγουμε να προσπερνάμε στο σούπερ μάρκετ το ράφι με την τουρκική σταφίδα, την εμποτισμένη σε βαμβακέλαιο παρακαλώ, και να πηγαίνουμε παρακάτω... γιατί δεν μας έφθαναν όλα τα άλλα μάθαμε και να μην τρώμε τη σταφίδα. Και μην μου πείτε ότι σήμερα η μεγάλη πλειοψηφία των παιδιών στην Ελλάδα γνωρίζει τι εστί σταφίδα και ποια είναι η γεύση της; 
Ε.Β



Ο Κλήδονας δεν είναι μια απλή γιορτή αλλά μια τελετουργία με αρχαίες ρίζες

Ο κλήδονας δεν είναι ένα απλό πανηγυράκι που στήνεται στις γειτονιές για να περάσει η ώρα.  Αν ψάξει κανείς τις ρίζες και τα νοή...