Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Διώξτε μακριά την αρνητική ενέργεια με απήγανο...το φυτό με τις μαγικές ιδιότητες




Αν υπάρχει ένα φυτό που μπορούμε να το χαρακτηρίσουμε μαγικό για τις ιδιότητες του τότε αυτό είναι ο απήγανος.

Αν πιστέψουμε όσα λέγονται για την ισχυρή δύναμη του να διώχνει μακριά το κακό μάτι και την αρνητική ενέργεια τότε η παρουσία του ανάμεσα στα λουλούδια της αυλής μας επιβάλλεται.

Η χρήση του είναι γνωστή εδώ και αιώνες ενώ λέγεται πως και ο Οδυσσέας αυτό χρησιμοποίησε  για να προστατευτεί από τα μάγια της Κίρκης.

Δεν είναι λίγοι οι  αρχαίοι πολιτισμοί που χρησιμοποιούσαν τον απήγανο αποδίδοντας του μαγικές ιδιότητες. Οι Ρωμαίοι για παράδειγμα καλλιεργούσαν το φυτό αυτό και το είχαν επάνω τους όταν επισκέπτονταν φυλακισμένους, επειδή πίστευαν ότι προστάτευε από το «κακό μάτι». 

Οι Κινέζοι τον χρησιμοποιούσαν για την εξουδετέρωση αρνητικών σκέψεων ή επιθυμιών. Οι Κέλτες μάγοι έλεγαν ότι ο απήγανος εξασφάλιζε προστασία από τα μαγικά ξόρκια και ότι μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για την προαγωγή των θεραπειών από ασθένειες. 

Ο απήγανος ήταν ιερός για τους αρχαίους Εβραίους, τους Αιγύπτιους και τους Καληδόνες, που πίστευαν ότι ήταν ένα δώρο από τους θεούς.



Στη Λατινική Αμερική ο απήγανος χρησιμοποιούνταν από κοινότητες αυτοχθόνων για μαγικά ξόρκια. Έλεγαν πως  αν κάποιος τοποθετούσε ένα κλωνάρι κάτω από το φως του φεγγαριού πριν το δώσει στο αγαπημένο του πρόσωπο, κέρδιζε την καρδιά του για πάντα.

Στη Λιθουανία συμβολίζει τη γυναικεία αγνότητα. Γι αυτό τα νεαρά κορίτσια φορούν στεφάνια από απήγανο σε γιορτές.

Στις μέρες μας εξακολουθεί να υπάρχει πίστη γύρω από την προστατευτική δύναμη του απήγανου σε σχέση με το άτομο που τον φυτεύει. Λέγεται μάλιστα πως προσελκύει θετική ενέργεια διώχνοντας την αρνητική ενώ δεν αποκλείεται να φέρει στη ζωή ελεύθερου ατόμου τον έρωτα της ζωής του ή να βοηθήσει να ξεπεραστούν προβλήματα  στην οικογένεια ή στη δουλειά.

Μεγάλοι μαέστροι της ζωγραφικής κατανάλωναν φρέσκο απήγανο για να διατηρούν οξεία όραση. Θεωρήθηκε επίσης ότι συμβολίζει την ανθρώπινη λύπη τον ψυχικό πόνο αλλά και την μεταμέλεια. Ίσως γι αυτό οι Καθολικοί το χρησιμοποίησαν για να ραίνουν με αγίασμα το εκκλησίασμα.




Σε πρακτικό επίπεδο τώρα να πούμε πως ο απήγανος είναι ένα πολυετές, αρωματικό φυτό με ελαφρώς πράσινα φύλλα και μικρά άνθη. Ευδοκιμεί σε ξηρές περιοχές  ενώ χάρη στο δυνατό του άρωμα και στην ικανότητά του να απωθεί έντομα από ορισμένες καλλιέργειες είναι κατάλληλο για τους κήπους. Στην Κρήτη υπάρχει σχεδόν παντού στην εξοχή ενώ μπορείτε να τον προμηθευτείτε και από φυτώρια.

Υπάρχει δοξασία που λέει πως ο  απήγανος είναι ισχυρότερος αν πάρετε ένα  βλαστάρι του από τον κήπο κάποιου άλλου και αν βεβαιωθείτε ότι το άτομο που θα το μεταφυτέψει είναι εκείνο που θα τον χρησιμοποιήσει αργότερα, επειδή η ενέργεια του ατόμου θα παραμείνει στα φύλλα και στο βλαστό του φυτού.

Σε ότι αφορά στη φύτευση του η λαϊκή παράδοση θέτει ορισμένους κανόνες, δηλαδή δεν πρέπει να φυτέψετε  αυτό το βότανο αν αισθάνεστε θυμό, κατάθλιψη ή άγχος.

Οι γυναίκες δεν πρέπει να φυτεύουν τον απήγανο κατά τη διάρκεια της περιόδου τους ενώ αν τον φυτέψουν και δεν πιστέψουν στις ιδιότητες του τότε δεν θα δούν και αποτελέσματα

Υπάρχουν δύο είδη απήγανου: ο αρσενικός που έχει  μεγάλα φύλλα και ο θηλυκός που έχει μικρά φύλλα. Τοποθετήστε τα αρσενικά φυτά σας στην αριστερή πλευρά του κήπου και τα θηλυκά φυτά στη δεξιά.

Αν τώρα φυτέψετε απήγανο και κάποια στιγμή τον δείτε να  ξεραίνεται ή να μαραίνεται, μην ανησυχήσετε και μην προσπαθήσετε να σώσετε το φυτό -πρόκειται για ξεκάθαρο σημάδι ότι απορροφά την αρνητική ενέργεια από το περιβάλλον γύρω του και ότι σας φέρνει καλή τύχη.
Οι φαρμακευτικές ιδιότητες του απήγανου.



Ενισχύει τις αρτηρίες, προστατεύει τα τοιχώματα των τριχοειδών αγγείων, μειώνει τους κιρσούς, το οίδημα και άλλα προβλήματα του κυκλοφορικού συστήματος, ενώ προλαμβάνει την εσωτερική αιμορραγία.

Ωφελεί την πέψη, προλαμβάνοντας τους πόνους στο στομάχι και την καούρα, μειώνοντας τα αέρια και τη δυσπεψία και διεγείροντας τη λειτουργία του συκωτιού.

Έχει αντισπασμωδικές ιδιότητες που βοηθούν στην αντιμετώπιση διαφόρων κραμπών, της διάρροιας και των στομαχικών κραμπών.

Προάγει την υγιή εμμηνορρυσία αυξάνοντας τη ροή του αίματος στη μήτρα. Ωστόσο δεν συνιστάται κατά την εγκυμοσύνη, επειδή μπορεί να προκαλέσει αποβολή.

Χρησιμοποιείται για τη μείωση του άγχους, της ανησυχίας, της νευρικότητας και της αϋπνίας, χάρη στην ηρεμιστική του επίδραση.

Συμβάλλει στην ανακούφιση από τον πόνο λόγω σοκ ή καταπόνησης και μειώνει τη φλεγμονή από τους ρευματισμούς και την αρθρίτιδα.

Μπορεί να προάγει την απώλεια βάρους και να μειώσει την κατακράτηση υγρών, καθώς και να διεγείρει την απελευθέρωση λιπαρών οξέων από τους ιστούς.

Έχετε υπόψη σας ότι η κατανάλωση απήγανου σε μεγάλες ποσότητες μπορεί να είναι τοξική. Μπορείτε να φτιάξετε ένα έγχυμα χρησιμοποιώντας το πολύ 12 φύλλα ανά λίτρο νερού. Βράστε το μείγμα και αφήστε το στην άκρη για δέκα λεπτά. Έπειτα στραγγίστε το και πίνετε μέχρι δύο φλιτζάνια την ημέρα.

Αποξηραμένα τα φύλλα του θεωρούνται εντομοαπωθητικά. Στο σημείο που είναι φυτεμένος ο απήγανος δεν πλησιάζουν οι γάτες. Οι κινέζοι πρακτικοί γιατροί το χρησιμοποιούν και για τα δαγκώματα φιδιών.

(Με πληροφορίες από το meygeia.gr)

Τετάρτη, 30 Αυγούστου 2017

Ο Χανιώτης που βρήκε και διέσωσε εξαφανισμένο τύπο της ορεινής φυλής βοοειδών της Κρήτης


Λειτουργεί εδώ και κάμποσα χρόνια μια από τις πιο διάσημες, για τη γαστρονομική της παράδοση, ταβέρνες της Κρήτης και παράλληλα κάνει τιτάνιο αγώνα, δυστυχώς χωρίς στήριξη, για να διασώσει τη μοναδική,  αυτόχθονα ορεινή φυλή βοοειδών που υπάρχει στην Κρήτη.


Ο λόγος για τον Στέλιο Τριλυράκη, από τη Δρακώνα Χανίων, ιδιοκτήτη της περίφημης ταβέρνας «Ντουνιάς» και εμπνευστή του Γαστρονομικού Κέντρου Κρητικής Διατροφής (Δείτε εδώ το σχετικό δημοσίευμα του e-storieskritis.blogspot.gr).


Ο Στέλιος Τριλυράκης δεν είναι όμως μόνο ένας αφοσιωμένος στην παραδοσιακή Κρητική Διατροφή μάγειρας και επιχειρηματίας, είναι κι ένα άτομο με βαθιά συναίσθηση της ανάγκης να διασώσουμε κάθε γνήσιο κομμάτι αυτού του τόπου, οτιδήποτε κάνει το νησί μας ξεχωριστό.


Έτσι όταν αντιλήφθηκε πως υπάρχουν ακόμα βοοειδή, που δεν ανήκουν σε καμιά από τις γνωστές σύγχρονες φυλές του είδους, αλλά είναι καθαρά κρητική φυλή, που θεωρούνταν μάλιστα εξαφανισμένη, φρόντισε άμεσα να περιέλθουν στην κατοχή του αυτά τα ζώα, ώστε να διασωθούν και να αναπαραχθούν.


Όπως μας είπε, τα αγόρασε από κάποια εκκλησία και φρόντισε να απευθυνθεί σε ειδικούς για να του προσδιορίσουν επακριβώς περί τίνος πρόκειται. Η απάντηση που πήρε από το Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, το οποίο συνεργάστηκε γι αυτό το σκοπό με το Πανεπιστήμιο  Ludwig-Maximilians του Μονάχου, ήταν επιβεβαιωτική της σπανιότητας του είδους.


Αναφέρεται λοιπόν στην απάντηση των δύο Πανεπιστημίων πως η ομάδα των βοοειδών από την Κρήτη, που εξέτασαν, συγκρίθηκε με διάφορες ομάδες και φυλές βοοειδών ελληνικής και ευρωπαϊκής προέλευσης και τα αποτελέσματα από τις φυλογενετικές αναλύσεις δείχνουν πως υπάρχει εμφανέστατη απόσχιση των βοοειδών του κ Τριλυράκη από τις υπόλοιπες ομάδες και φυλές.



Με βάση τη φυλογενετική απεικόνιση προέκυψε πως η ομάδα των βοοειδών από την Κρήτη συνιστά μια ιδιαίτερη ομοιογενή ομάδα με γενετική διαφοροποίηση από τις άλλες ελληνικές φυλές.

 Σύμφωνα με τα φαινοτυπικά τους χαρακτηριστικά και τις ιστορικές αναφορές που υπάρχουν, είναι πιθανό αυτά τα ζώα να ανήκουν στον εξαφανισμένο τύπο της ορεινής φυλής βοοειδών της Κρήτης.

Σήμερα ο κ Τριλυράκης έχει καταφέρει να φθάσει σε 10 άτομα πληθυσμό τα σπάνια αυτά βοοειδή ενώ έχει διαθέσει από ένα ζευγάρι και σε άλλους τρείς ανθρώπους, με σκοπό να προσπαθήσουν κι εκείνοι να συμβάλλουν στην αναπαραγωγή τους.



Ο ίδιος θεωρεί πως οι αρμόδιοι φορείς θα μπορούσαν να βοηθήσουν σε αυτή την προσπάθεια γιατί είναι επιτακτική ανάγκη αυτά τα ζώα όχι μόνο να συνεχίσουν να υπάρχουν στην Κρήτη αλλά να πολλαπλασιαστεί ο πληθυσμός τους ώστε να μην κινδυνεύουν και κυρίως να δώσουν αυτό το διαφορετικό της φυλής τους στην κτηνοτροφία μας.



Αξίζει να αναφερθεί πως τα ζώα αυτά είναι μικρόσωμα, σε σχέση με τα κανονικά μοσχάρια, ο χρωματισμός στο τέλειωμα των κεράτων τους επίσης διαφέρει, από εκείνον των συμβατικών βοοειδών, ενώ φέρουν κι ένα χαρακτηριστικό κύκλο γύρω από τα μάτια, που δεν τον έχει κανένα άλλο ζώο αυτού του είδους.

Κάποιοι μίλησαν μάλιστα για ζώα που έλκουν την καταγωγή τους από τη μινωική περίοδο, ωστόσο ο κ Τριλυράκης ξεκαθαρίζει πως για να μπορέσουμε να μιλήσουμε με ασφάλεια για κάτι τέτοιο πρέπει να βρούμε dna βοοειδών της μινωικής περιόδου και να το συγκρίνουμε με εκείνο των δικών του ζώων, κάτι που δεν έχει γίνει και δεν μας επιτρέπει, προς το παρόν, να πάμε τόσο πολύ πίσω αναζητώντας την ταυτότητα και την προέλευση αυτών των ζώων.



Εκείνο που είναι σίγουρο, είναι πως πρόκειται για βοοειδή που ξεχωρίζουν, με ποιότητα κρέατος απαράμιλλη, με χαρακτηριστικά μοναδικά, με προέλευση 100% κρητική, που σε όποιο άλλο μέρος του κόσμου κι αν βρίσκονταν θα είχαν σκύψει και θα είχαν κάνει κοινή υπόθεση τη διάσωση τους από το υπουργείο γεωργίας μέχρι τον τελευταίο κτηνιατρικό σύλλογο.

Ελένη Βασιλάκη

Ο 27χρονος Ουαλός που μαγεύει ξένους και ντόπιους στους δρόμους του Ηράκλειου τραγουδώντας όπερα




Ανεβαίνοντας την Λεωφόρο της Πλάνης, την 25ης Αυγούστου δηλαδή, είδα περίπου στο μέσο της πολύ κόσμο συγκεντρωμένο, τουρίστες και ντόπιους, ακίνητους, να παρακολουθούν κάτι που προφανώς τους είχε τραβήξει έντονα το ενδιαφέρον. 

Πλησιάζοντας πιο κοντά διαπίστωσα πως όλο αυτό το πλήθος είχε γοητευθεί από το φωνητικό ταλέντο ενός νεαρού αλλοδαπού καλλιτέχνη του δρόμου,  που εδώ και καιρό παρατηρώ πως τραγουδά όπερα στο κέντρο της πόλης, με ερμηνείες που θα ζήλευαν επαγγελματίες του είδους.


Κοντοστάθηκα και άκουσα δύο τραγούδια του, που καταχειροκροτήθηκαν από τον κόσμο, και αργότερα μπήκα στον πειρασμό να του μιλήσω και να μάθω περισσότερα γι αυτόν το νεαρό, ξυπόλυτο, καλλιτέχνη, που μ' έναν ενισχυτή, ένα iPod, όπου έχει αποθηκεύσει τη μουσική του, κι ένα μικρόφωνο προσφέρει υπέροχες ερμηνείες σε ντόπιους και ξένους επισκέπτες του Ηρακλείου.



Τον λένε Maxwell Thorpe και κατάγεται από το Κάρντιφ της Ουαλίας. Είναι μόλις 27 ετών και έχει παρακολουθήσει μαθήματα όπερας και κλασσικής μουσικής στη χώρα του επιλέγοντας το φωνητικό του ταλέντο να το αξιοποιεί τραγουδώντας στο δρόμο , στις χώρες τις οποίες επισκέπτεται.

Στην Κρήτη ήλθε τέλη Ιουνίου και θα φύγει το Σεπτέμβρη συνδυάζοντας διακοπές με τη μεγάλη του αγάπη για το τραγούδι.

Παρότι αυτή τη φορά η παραμονή του στον τόπο μας συνοδεύτηκε από τη σύλληψη του από την Αστυνομία και την επτάωρη παραμονή του στα κρατητήρια,  μια και ως πλανόδιος καλλιτέχνης που συγκεντρώνει χρήματα από το τραγούδι τους από περαστικούς θεωρείται παράνομος, η γνώμη του για τους Κρητικούς είναι κάτι παραπάνω από θετική.


"Είστε ευγενικοί, υποστηρικτικοί, ανοικτοί και όμορφοι άνθρωποι μέσα και έξω σας", μου είπε χαρακτηριστικά. Μάλιστα ο ίδιος θέλει να πιστεύει πως έχει ελληνική καταγωγή μια και ο παππούς του ήταν περιπλανώμενος τσιγγάνος που κάποια σχέση είχε με την Ελλάδα.

Όταν τον ρώτησα γιατί μια και έχει τοσο ωραία φωνή δεν πάει σε κάποιο talent show η απάντηση που πήρα ήταν αποστομωτική. 
"Αυτά είναι για όσους θέλουν δημοσιότητα και όχι να δείξουν το καλλιτεχνικό τους ταλέντο, εγώ είμαι καλλιτέχνης", μου επεσήμανε, εκφράζοντας την ευχή κάποια στιγμή κάποιος να τον ανακαλύψει και να κάνει το όνειρο του, για επαγγελματική ενασχόληση με αυτό του είδους τραγουδιού πραγματικότητα, χωρίς να καταφύγει στα μέσα που προσφέρουν πρόσκαιρη δημοσιότητα.


                                           
                                                     Τραγουδώντας στην Ολλανδία

                                Maxwell at the Sheffield city Hall

Τρίτη, 29 Αυγούστου 2017

«Συνομιλώντας για λίγο με το χτες»...Ένας γάμος που έγινε αφορμή να ξυπνήσουν όμορφες αναμνήσεις




Εικόνες..εικόνες που σε γυρίζουν στο χτες, αναγκάζοντάς σε να μπεις σε μια διαδικασία γλυκειάς αναστροφής. Έτσι, έρχεσαι κατά πρόσωπο με το χτες. Το κοιτάς, σε ρωτάει «γιατί;» και εσύ με σκυμμένο το κεφάλι, δεν αποκρίνεσαι. Μένεις ενεός, εκεί, να κοιτάς και να αναρωτιέσαι. Πόσο ρευστά είναι όλα;

Του Κωσταντίνου Παπαδομανωλάκη 

Φαντάσου, σαν εικόνα, να περπατάς στο δρόμο και εκεί που στέκεσαι να ακούς κρητικά όργανα και αμέσως μετά, να βλέπεις ένα «τσούρμο» ανθρώπων οι οποίοι περπατούν χαρούμενοι, συνοδεία μουσικών και κατευθύνονται προς κάπου. Τι κάνεις ;τους ακολουθείς; μένεις και τους κοιτάς; Πώς νιώθεις; είναι πρωτόγνωρο για εσένα; Σου θυμίζει εποχές άλλες;




Αυτό ζήσαμε εμείς, όσοι βρισκόμασταν στο Ρέθυμνο, το περασμένο Σάββατο. Η οδός Αρκαδίου πλημμύρισε από παραδοσιακά αρώματα! Κάτι από τα παλιά! Καλοντυμμένοι συγγενείς και φίλοι, όλοι μαζί, προχωρούσαν. Μπροστά, τρεις μουσικοί με τα όργανά τους να παίζουν και να τραγουδούν κρητικούς σκοπούς. Κάπου στο ενδιάμεσο, μια υπέρλαμπρη στο νυφικό της κοπέλα, συνοδεία των γονιών της να ετοιμάζεται να ανέβει τα σκαλιά της εκκλησίας.


Μερικά χρόνια πίσω μεταφέρθηκε το Σάββατο το απόγευμα η πόλη του Ρεθύμνου, στο πλαίσιο ενός γάμου που πραγματοποιήθηκε στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό «Μεγάλη Παναγιά». Και αυτό γιατί όλα έμοιαζαν να είναι βγαλμένα από άλλες δεκαετίες. Ο γαμπρός περίμενε τη νύφη στην εκκλησία, η οποία μεταφέρθηκε εκεί με τα πόδια, συνοδεία συγγενών- φίλων της, αλλά και μουσικών οργάνων, που έπαιζαν κρητικούς σκοπούς.



Η Οδός Αρκαδίου, που οδηγεί στην εκκλησία της Μητρόπολης ντύθηκε με κρητικό άρωμα, με τους επιχειρηματίες του δρόμου και τους περαστικούς να σταματούν, ώστε να απαθανατίσουν το πρωτοφανές για τα τωρινά δεδομένα περιστατικό.

 Η νύφη, υπέρλαμπρη στο άσπρο της φόρεμα, και δίπλα της οι δύο γονείς υπερήφανοι μεταφέρθηκαν στην εκκλησία με αυτόν τον τρόπο που κάνει πολλούς να αναρωτιούνται αν όλα έχουν χαθεί τελικά. Δεν αποτελεί και συχνό φαινόμενο εκεί που περπατάς να παρατηρείς μερικούς ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν ξεχάσει τη σημασία των εθίμων. Δεν είναι και λίγο, εν μέσω χαλεπών καιρών, κρίσης ηθικής, κοινωνικής και οικονομικής να αντικρύζεις αυτές τις εικόνες. Βίον ανθόσπαρτον, λοιπόν, στο ζεύγος, αλλά και σε όλους εμάς που ξεχνάμε εύκολα ή που θυμόμαστε, αλλά δεν τολμούμε...


Δευτέρα, 28 Αυγούστου 2017

Ηρακλειώτης ο μικρότερος αδειούχος, ενεργός, ραδιοερασιτέχνης στην Ελλάδα




Είναι μόλις 15 ετών, κατέχει ήδη και τις δύο άδειες ραδιοερασιτέχνη ενώ στο μέλλον στοχεύει στην εισαγωγή του στο Πολυτεχνείο στο Τμήμα Μηχανολόγων Ηλεκτρολόγων ώστε να κάνει το χόμπι του επάγγελμα.

Ο λόγος για τον Ηρακλειώτη Ζαχαρία Βλαχάκη, που αυτή τη στιγμή φαίνεται να είναι ο μικρότερος σε ηλικία ενεργός ραδιοερασιτέχνης στην χώρα, με όλες τις απαραίτητες γι αυτό το σκοπό άδειες, και με φανερή διάθεση να μάθει πράγματα από αυτό, χρήσιμα για την μετέπειτα επαγγελματική του ανέλιξη.

Τον συναντήσαμε στο κέντρο του Ηρακλείου και μας μίλησε για τον ραδιοερασιτεχνισμό, που όπως μας εξήγησε, δεν έχει καμία σχέση με το ραδιόφωνο, όπως πολλοί από εμάς εσφαλμένα ίσως νομίζουμε.



Με απλά λόγια, μας λέει ο Ζαχαρίας, πως ραδιοερασιτέχνης είναι ο ερασιτέχνης ασυρματιστής. Ο ραδιοερασιτεχνισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά η ενασχόληση με την τέχνη και την τεχνική των ραδιοεπικοινωνιών, με απώτερο στόχο την ανταλλαγή γνώσεων πάνω σε τεχνικά ζητήματα αλλά και την κοινωνική προσφορά.

 Ο Ζαχαρίας έβαλε το ραδιοερασιτεχνισμό στη ζωή του όταν πήγαινε Πρώτη Γυμνασίου. Στη Δευτέρα τάξη πήρε και την πρώτη του άδεια ενώ πέρυσι το χειμώνα έδωσε εξετάσεις και πήρε και τη δεύτερη άδεια που του εξασφαλίζει μεγαλύτερο εύρος επικοινωνιών.

Η ενασχόληση του όμως με τους ασυρμάτους και την επικοινωνία μέσω αυτών κάθε άλλο παρά τυχαία είναι. Φαίνεται πως την κουβαλά στα γονίδια του μια και σχεδόν όλη η οικογένεια του είναι ή ήταν ραδιοερασιτέχνες. Ο παππούς του, που δυστυχώς πέθανε όταν ο Ζαχαρίας, ήταν πολύ μικρός , ήταν ηλεκτρονικός και αδειούχος ραδιοερασιτέχνης, η γιαγιά του ήταν ασυρματίστρια και είχε κι εκείνη άδεια ραδιοερασιτέχνη ενώ με το ίδιο πράγμα ασχολήθηκαν και η μητέρα του με τον αδελφό της, χωρίς όμως σήμερα να έχουν κάνει ανανέωση των αδειών τους. Τη σκυτάλη στην οικογένεια έχει πάρει πια ο 15χρονος Ζαχαρίας που μόνος του έψαξε και βρήκε πως στο Ηράκλειο υπάρχει σύλλογος ραδιοερασιτεχνών, πήγε και γνώρισε τα μέλη του, είδε πως μπορούν όλοι αυτοί να τον βοηθήσουν με τα ενδιαφέροντα του κι έτσι μπήκε ενεργά στη δράση.



Με βάση όσα μας περιγράφει, οι επικοινωνίες που έχει με άλλους ραδιοερασιτέχνες σχετίζονται με ζητήματα που τους ενδιαφέρουν, δηλαδή τεχνικά. Όταν αργά το βράδυ κάθονται και ανοίγουν τους ασυρμάτους τους ανταλλάσουν απόψεις γύρω από διάφορα μηχανήματα και τις επιδόσεις τους, το πώς θα διορθώσουν βλάβες ή συσκευές ενώ ο Ζαχαρίας, που διαβάζει αρκετά πάνω σε θέματα φυσικής, ηλεκτρονικών κτλ. λύνει τις απορίες του με τη βοήθεια των συναδέλφων του ραδιοερασιτεχνών.

Αυτή την περίοδο μάλιστα στα χέρια του έχουν πέσει παλιοί πομποί τηλεόρασης τους οποίους με τις συμβουλές που συγκεντρώνει κατά την επικοινωνία του με τον ασύρματο θέλει να τους επισκευάσει κι έτσι να μάθει πράγματα γι αυτούς μια και η μελλοντική επαγγελματική του ενασχόληση θέλει να είναι πάνω σε αυτό το αντικείμενο.

Εκτός όμως από τη μεταξύ τους επικοινωνία, οι ραδιοερασιτέχνες συμμετέχουν και με τις γνώσεις τους στηρίζουν εθελοντικά διάφορες διοργανώσεις, όπως αγώνες. Έτσι συμμετείχαν, για παράδειγμα, στο Ψηλορείτης Race, όπου υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να χαθεί ένας αθλητής στο βουνό κι εκείνοι με τους ασυρμάτους τους να βοηθήσουν στην ανεύρεση του. Παράλληλα υπάρχουν περιπτώσεις που συνεργάζονται με τον Ερυθρό Σταυρό ενώ και η Πολιτική Προστασία, σε έκτακτες περιπτώσεις, αναζητά τη συνδρομή τους.

Ο Ζαχαρίας ονειρεύεται να τελειώσει το Πολυτεχνείο και να εργαστεί σε κάποια εταιρεία όπου θα κάνει επισκευές ή θα σχεδιάζει ασυρμάτους. Βέβαια ξέρει πως με την εξέλιξη που έχει σήμερα η τεχνολογία ο ραδιοερασιτεχνισμός όλο και φθίνει όμως θεωρεί πως ποτέ η ανάγκη για χρήση των ασυρμάτων δεν θα εκλείψει αφού καλά μεν είναι τα κινητά με τις υπερσύγχρονες δυνατότητες που προσφέρουν αλλά σε περίπτωση που υπάρξει ένα γενικό blackout οι ασύρματοι είναι το πιο χρήσιμο εργαλείο επικοινωνίας.



Ο βασικός εξοπλισμός που χρειάζεται ένας ραδιοερασιτέχνης, μας λέει εξάλλου ο Ζαχαρίας, είναι ένας ασύρματος και μια κεραία. Κι αυτά μπορούν να κοστίσουν από μερικές εκατοντάδες ευρώ μέχρι και πολλές χιλιάδες, αν και ο ίδιος είναι ενάντια στη δαπάνη πολλών χρημάτων για το συγκεκριμένο χόμπι. Μάλιστα ο δικός του εξοπλισμός φθάνει σε αξία τα 1500 ευρώ, χρήματα, που εξασφάλισε κάνοντας διάφορες δουλειές, χωρίς να επιβαρύνει τους γονείς του. Αυτόν τον εξοπλισμό ανανεώνει, όταν χρειάζεται, πουλώντας τα παλιά εξαρτήματα του και προσθέτοντας νέα με πολύ μικρή επιβάρυνση.

Και η απόκτηση όμως της άδειας ραδιοερασιτέχνη είναι σήμερα πολύ πιο εύκολη σε σχέση με το παρελθόν μια και οι εξετάσεις βασίζονται σε ερωτήσεις πολλαπλής επιλογής και ο κώδικα Μόρς, που ήταν λίγο δύσκολος, έχει καταργηθεί.

Και χωρίς άδεια βέβαια μπορείς να επικοινωνήσεις με ασύρματο όμως οι συχνότητες, όπου σε επιτρέπεται να εισέλθεις, είναι λίγες ενώ με την επίσημη άδεια σου ανοίγει ο δρόμος στα βραχέα από 0-30 μεγακύκλους, όπου μπορείς να έχεις επαφές και επικοινωνία με όλο τον κόσμο και ανεβαίνοντας η συχνότητα να έχεις επαφές με όλη την Ελλάδα και βεβαίως τοπικά.

Ο Ζαχαρίας πάντως ενδιαφέρεται και ήδη έχει κάνει επαφές με το εξωτερικό ανταλλάσοντας απόψεις πάνω στα τεχνικά ζητήματα που τον απασχολούν. Γι αυτό το σκοπό να σημειώσουμε υπάρχουν ειδικές σελίδες όπου καταχωρούνται τα διακριτικά άλλων ραδιοερασιτεχνών κι έτσι εύκολα μπορεί ο καθένας να έλθει σε επαφή μαζί τους σε όποιο σημείο του κόσμου κι αν βρίσκονται.

Μάλιστα κλείνοντας τη συζήτηση μας θέλησε να ευχαριστήσει, για την πολύτιμη βοήθεια τους στο να μυηθεί στον κόσμο των ραδιοερασιστεχνών, τους Μανώλη Μαυράκη (SV9IOI), Μανώλη Μυλωνάκη (SV9JI),  Χρήστο Προύντζο (SY9CBL), Μανώλη Μιζεράκη  ( SV9ABL) και Ιωάννη Μακρή ( SV90FO).

Ο Ζαχαρίας Βλαχάκης είναι μια ενδιαφέρουσα περίπτωση εφήβου που αντί να παίζει video games και να χάνει το χρόνο του στο Facebook βρήκε ένα χόμπι που τον εκφράζει και του ενισχύει τις γνώσεις πάνω στα ενδιαφέροντα του τα οποία, όπως με σιγουριά μπορούμε να πούμε, θα γίνουν σε λίγα χρόνια και το επάγγελμα του. Εμείς του ευχόμαστε να τα καταφέρει και να βρίσκει πάντα μιμητές, δηλαδή παιδιά στην ηλικία του που τον ελεύθερο τους χρόνο τον δαπανούν τόσο παραγωγικά.

 Ελένη Βασιλάκη


Κυριακή, 27 Αυγούστου 2017

Στον Άγιο Φανούριο στο Βαλσαμόνερο απ' όπου πέρασαν ο Ελ Γκρέκο και όλοι οι μεγάλοι αγιογράφοι της Κρήτης




 Ο Προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας μέσα στο σκηνικό της Μέλλουσας Κρίσης, ανάμεσα σε αγιογραφικές παραστάσεις που παραπέμπουν στην Κόλαση. Κι όμως κάπως έτσι φαντάστηκαν οι μαθητευόμενοι αγιογράφοι του 13ου αιώνα το τέλος αυτού του κόσμου και όσα τότε πρόκειται να συμβούν, κι αυτό ακριβώς αποτύπωσαν σε τμήμα του τοίχου του ναού της Μονής Βαλσαμόνερου, κοντά στα Βορίζια.



Πρόκειται ίσως για μια από τις πλέον εντυπωσιακές εκκλησίες της Κρήτης που δυστυχώς τις περισσότερες ημέρες του χρόνου είναι κλειστή για το κοινό καθώς η Αρχαιολογική Υπηρεσία δεν διαθέτει κονδύλια για τη φύλαξη της έτσι ώστε υπό την επίβλεψη υπαλλήλου να είναι επισκέψιμη και να μπορούν όλοι να θαυμάσουν τον πλούσιο αγιογραφικό της διάκοσμο.


Αυτές τις ημέρες, λόγω της εορτής του Αγίου Φανουρίου, άνοιξε ξανά τις πύλες της κι έτσι μπορέσαμε να καταγράψουμε από κοντά ένα μικρό μόνο τμήμα του θησαυρού που κοσμεί κάθε σπιθαμή του εσωτερικού της βλέποντας το χώρο που, κατά το παρελθόν, λειτούργησε ως σχολή αγιογραφίας και λέγεται πως εκεί μαθήτευσαν ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος, ο Μιχαήλ Δαμασκηνός, ο Άγγελος ο Κρής αλλά και πολλοί άλλοι μεγάλοι αγιογράφοι της Κρήτης.

Η ανάγκη άμεσης συντήρησης των τοιχογραφιών είναι εμφανής


Κάθε προσπάθεια να περιγράψουμε τις υπέροχες, σπάνιες και σε κάποιες περιπτώσεις μοναδικές στο είδος τους τοιχογραφίες μοιάζει να είναι πολύ φτωχή μπροστά στο συναίσθημα που σου δημιουργούν.



Μπαίνοντας στο εσωτερικό του ναού χάνεται στην κυριολεξία το μάτι ανάμεσα στις παραστάσεις με την Παναγία, τον Άγιο Φανούριο, τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο, σκηνές από τον Επιτάφιο Θρήνο, από τους 24 οίκους του Ακάθστου Ύμνου αλλά και Αγίους ελάχιστα γνωστούς στο ευρύ κοινό.



Με βάση τις πληροφορίες, που συγκέντρωσε το e-storieskritis.blogspot.gr, η Μονή, τμήμα της οποίας ήταν ο συγκεκριμένος Ναός, ιδρύθηκε τον 13ο αιώνα και ήταν από τις πρώτες στην Κρήτη η οποία μάλιστα φιλοξενούσε ανδρική και ησυχαστική αδελφότητα. Σήμερα το Μοναστήρι έχει ερημώσει και ο Ναός του αποτελεί μετόχι της Ιεράς Μονής Βροντησίου. 

Ο Άγιος Δαμασκηνός στο κέντρο

Το καθολικό του Ναού είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, μια αριστουργηματική τοιχογραφία της οποίας δεσπόζει στο δυτικό τμήμα του. Να σημειώσουμε πως η Μονή επί Ενετοκρατίας ήταν γνωστή ως Chiesa della Madonna di Varsamonero. Το δεύτερο κλίτος είναι αφιερωμένο στον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο ενώ στο μέσο περίπου του ναού υπάρχει ένα ακόμα κλίτος αφιερωμένο στον Άγιο Φανούριο. Μάλιστα ακούσαμε μια ιστορία, που διηγούνται οι Μοναχοί της Μονής Βροντησίου, ως προς το πώς φτιάχτηκε αυτό το κλίτος.


 Επί Ενετοκρατίας (14ος αιώνας) υπήρχαν στη Μονή Βαλσαμόνερου τρείς διάκονοι που εξαιτίας των περιορισμών που είχαν επιβάλλει οι κατακτητές στη χριστιανική θρησκεία, έπρεπε να ταξιδέψουν ως τα Κύθηρα για να χειροτονηθούν. Όταν επέστρεφαν έπεσαν στα χέρια πειρατών που τους πήγαν στην Μικρά Ασία. 


Ο Ηγούμενος της Μονής αποφάσισε να πάει εκεί για να τους φέρει πίσω και φθάνοντας στη Ρόδο συνέπεσε το διάστημα που είχε βρεθεί μια θαυματουργή εικόνα του Αγίου Φανουρίου, ο οποίος θεωρείται πως βοήθησε τελικά ώστε οι τρείς να αφεθούν ελεύθεροι. Επιστρέφοντας στην Κρήτη, και εξαιτίας αυτού του γεγονότος, αποφασίστηκε να φτιαχτεί στο ναό μια προσθήκη και  ένα νέο κλίτος αφιερωμένο στον Άγιο Φανούριο. Μάλιστα στο εσωτερικό του, ψηλά, διακρίνεται, αν και ο φωτισμός αλλά και η κατάσταση της τοιχογραφίας δεν βοηθά αρκετά, μια αγιογραφημένη μορφή, σπάνια για τα τοπικά δεδομένα, ίσως και μοναδική, με το τριπρόσωπο, δηλαδή ένα σώμα και στη θέση του κεφαλιού τρείς μορφές Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα.

Δίπλα στην αγγελική μορφή το Τριπρόσωπο

Το κλίτος αυτό αποτελούσε ουσιαστικά και τον πρώτο ναό του Αγίου Φανουρίου στην Κρήτη και έτυχε τεράστιας λατρείας από τους πιστούς ενώ τον πλαισίωνε μια θαυματουργή εικόνα του Αγίου που σήμερα φυλάσσεται στη Μονή Βροντησίου.

Ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης


Η τοιχογραφία όμως που κλέβει την παράσταση, αλλά  πρέπει να την παρατηρήσει κανείς αρκετά για να καταλάβει τις μορφές της, είναι εκείνη της Μέλλουσας Κρίσης όπου ανάμεσα στο σκηνικό της κόλασης διακρίνεται η μορφή ενός Πάπα.

Ο Ποντίφικας στο κέντρο δεξιά στις τοιχογραφίες της Μέλλουσας Κρίσης

Στο Ιερό του Καθολικού του Ναού βλέπουμε αγιογραφία του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, η οποία μάλιστα φιλοτεχνήθηκε μόλις 10 χρόνια μετά την κοίμηση του. Παραδίπλα ο Άγιος Άνθιμος που βρήκε μαρτυρικό θάνατος κατά την Ενετοκρατία, ο Άγιος Δαμασκηνός, ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης ενώ βγάζει αγκάθι από το πόδι λιονταριού , πολλές παραστάσεις με την Παναγία και σε όλο το ναό μια πανσπερμία Αγίων γνωστών και λιγότερο γνωστών που στην κυριολεξία δεν αφήνουν με τις μορφές τους ούτε εκατοστό των τοίχων του ακάλυπτο.

Τμήμα της αγιογραφίας για τη Μέλλουσα Κρίση

Όταν η Μονή λειτούργησε ως σχολή αγιογραφίας και συγκέντρωσε αγιογράφους, τα ονόματα των οποίων στη συνέχεια έμειναν στην ιστορία για το έργο τους, ο ζήλος για την αγιογράφηση της φαίνεται να ήταν τεράστιος. Αυτό μαρτυρά όχι μόνο το πλήθος των αγιογραφιών που πλαισιώνουν τη Μονή στο Βαλσαμόνερο αλλά και οι τοιχογραφίες στα κελιά τους, και το γεμάτο αγιογραφίες ξωκκλήσι του Τιμίου Σταυρού, λίγο πιο πάνω από το Μοναστήρι.

Στο βάθος, όσο επιτρέπει το φως του ήλιου που μπαίνει από το Ιερό, διακρίνεται η εξαιρετική τοιχογραφία της Κοιμήσεωςτης Θεοτόκου

 Την περίοδο που οι Ενετοί κατείχαν την Κρήτη ο χώρος της Μονής φαίνεται να διέθετε μεγάλο αριθμό βιβλίων και σπάνιων περγαμηνών. Μάλιστα ηλικιωμένη κάτοικος της περιοχής μας αφηγήθηκε πως στον στο μέσο του ναού μέσα στο κενοτάφιο, όπου ετάφη ο πρώτος ηγούμενος του Μοναστηρίου Ιωνάς,  υπήρχε μεγάλος αριθμός σπάνιων δερματόδετων (από προβιά, όπως μας περιέγραψε χαρακτηριστικά) βιβλίων  και περγαμηνών, τα οποία πριν αναστηλωθεί ο ναός εκλάπησαν σταδιακά ενώ άλλα χρησιμοποιήθηκαν από βοσκούς, που δε γνώριζαν την αξία τους, ως προσάναμμα.



Η ίδια θυμάται να λέγεται μια ιστορία για μια χρυσή καμπάνα που ήταν θαμμένη κάπου έξω από το Ναό και το θρύλο που ήθελε όποιος την ξέθαβε και την έπαιρνε από εκεί να πεθαίνει. Ένας ηλικιωμένος κάτοικος της περιοχής προκειμένου να μην πέσει σε ξένα χέρια η καμπάνα είχε ζητήσει, μια και τα χρόνια του ήταν λίγα, να είναι εκείνος που με κίνδυνο τη ζωή του θα την ξέθαβε και θα την πήγαινε σε ασφαλές μέρος, όμως τελικά το σχέδιο του δεν υλοποιήθηκε και η καμπάνα εκλάπη από άγνωστο άτομο.



Τέλος επί Τουρκοκρατίας, υπήρχε μια άλλη ιστορία για τις μοναχές που εκείνη την εποχή μόναζαν εκεί και που μια μέρα ενώ χρησιμοποιούσαν την ανέμη αντί για το χαρακτηριστικό θόρυβο της καθώς γυρνάει άκουγαν από την κίνηση της, επαναλαμβανόμενα, τη λέξη Τούρκος, Τούρκος…εντέλει αυτές οι μοναχές σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους, όπως η ανέμη είχε προειδοποιήσει.

Πάντως εκείνο που πρέπει με έμφαση να επισημανθεί είναι πως αυτός ο θησαυρός τοιχογραφιών αφενός χρήζει άμεσης συντήρησης κι αφετέρου πρέπει να ανοίξει για το κοινό και να είναι επισκέψιμος. Καμία δικαιολογία έλλειψης χρημάτων δεν μπορεί και δεν πρέπει να στερεί από πιστούς και επισκέπτες τη χαρά του να θαυμάσουν από κοντά αυτό το Ναό.

Ελένη Βασιλάκη






Παρασκευή, 25 Αυγούστου 2017

Το ριζίτικο τραγούδι της Δυτικής Κρήτης με το δωρικό τόνο του και την αντρίκια υπόσταση του



"Κάθε φορά που ακούω το ριζίτικο ένα ρίγος βαθύ με κυριεύει. Νομίζω πως αιασθάνομαι με την καρδιά τις βαθύστερες πηγές του, ολόκληρη την ύπαρξη μου". Αυτό το συναίσθημα περιγράφει πως ένιωθε στο άκουσμα ριζίτικων τραγουδιών ο αείμνηστος φιλόλογος και συγγραφέας Νίκος Καβρουλάκης και κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει πως το ίδιο συναίσθημα κατακλύζει όποιον ακούσει αυτό το είδος τραγουδιού.


 Τα περίφημα ριζίτικα τραγούδια προέρχονται, και θεωρούνται προνόμιο, της Δυτικής Κρήτης. Δημιουργήθηκαν και τραγουδιούνται κυρίως στις ρίζες των Λευκών Oρέων και ειδικότερα στα χωριά: Λάκκους, Μεσκλά, Καράνου, Σκαφιδάκια, Ζούβρα, Θέρισο, Κεραμειά της Κυδωνίας, Λειβαδά, Κουστογέρακο, Μονή, Αγ. Ειρήνη  Σελίνου και γενικότερα στις πρώην επαρχίες  Κισάμου, Σελίνου, Αποκορώνου και Σφακίων.

Το ριζίτικο τραγούδι, όπως το ξέρουμε σήμερα, αποτελεί μια περίεργη παρατονία, που ελάχιστα ταιριάζει και προσαρμόζεται στο καθολικό μουσικό αίσθημα της εποχής μας. Η ιδιοτυπία του βρίσκεται ακριβώς στο ότι διατήρησε όλα εκείνα τα παλαιά στοιχεία, που είναι άγνωστα και απροσάρμοστα στο πολυποίκιλο μουσικό πνεύμα του σύγχρονου λυρισμού. 

Οι ρίζες του είναι πολύ βαθιές και ο δωρικός του τόνος ξεκάθαρος, άμεσα σχετιζόμενος με τη δωρική παρουσία στην Κρήτη, η οποία ξεκίνησε πέντε γενιές πριν από τον Τρωικό Πόλεμο (Διόδωρος, Στράβωνας) και κορυφώθηκε με την εισβολή τους στο νησί το 1049 π. Χ. 

Οι Δωριείς ποτέ δεν μπόρεσαν να καταλάβουν ολοκληρωτικά τα πεδινά της Κρήτης κι έτσι έμειναν βουνήσιοι μαχητές με σιδερένια πειθαρχία, αυστηρή και καθολική διαπαιδαγώγηση. Στις ορεινές περιοχές η δωρική ράτσα καθάρια και απροσπέλαστη, καθώς ήταν, δέχτηκε με τον καιρό το πιο συγγενικό στοιχείο, τους Αρχαιούς, και τούτο στάθηκε η απαρχή μιας καθολικής ένωσης των δύο αυτών φύλων.

Στο βιβλίο του με τίτλο "Οι ρίζες των ριζίτικων τραγουδιών" το οποίο εκδόθηκε το 1967, ο Καβρουλάκης αναφέρει πως το ριζίτικο τραγούδι είναι ο ήχος της βαριάς και πολύπαθης ιστορίας μας και κανένας δεν θα μπορέσει να το ερμηνεύσει αν δεν σκύψει και δεν αφουγκρασθεί την ίδια της ιστορία αυτού του τόπου από τα βάθη των αιώνων.

Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως υπάρχουν πολλά στοιχεία που μας κάνουν να πιστεύομε ότι το ριζίτικο τραγούδι διατήρησε τον αρχαίο χαρακτήρα του και κράτησε τη φυσιολογική του συνοχή στο πέρασμα των αιώνων. 

Ο Καβρουλάκης γράφει χαρακτηριστικά πως είναι η ίδια η δωρική πνοή των τραγουδιών, η οποία στρέφεται μέσα σε καινούργιες αποχρώσεις που παίρνει από το χρόνο, χωρίς να χάνει ποτέ την πρωτόπλαστη αρχική της μορφή. 

Ένα σημαντικό στοιχείο στην ιστορική σύγκριση του αρχαίου δωρικού τραγουδιού και του σημερινού είναι ότι και τα δύο έχουν κυρίως πολεμικό χαρακτήρα. Για το λόγο αυτό το σημερινό, όπως και το παλιό τραγουδιέται μόνο από άντρες, που ακολουθούν ορισμένη τάξη στην εκτέλεση του στην πορεία του γλεντιού.

 Σοβαρότητα άκρα, σεβασμός και τιμητική διάκριση στους γέροντες είναι τα χαρακτηριστικά αυτού του τραγουδιού, που δίνει στο γλέντι τόνο βαρύ και μεγαλόπρεπο, που θυμίζει τη σοβαρή και αντρίκια δωρική ατμόσφαιρα. Και είναι τόσο μεγάλη η επιβολή του τραγουδιού αυτού που όταν καμιά φορά οι συμποσιαστές στο ξεφάντωμα τους απάνω ξεκλίνουν κάπως από την καθιερωμένη σοβαρότητα, ένα ριζίτικο τραγούδι τους ξαναφέρνει στην τάξη.

 Όπου κυριαρχεί το ριζίτικο, οι γλεντοκόποι βρίσκονται σε τέτοια έξαρση συμποσιακή που δεν επιδέχονται άλλη διατάραξη και ομιλία που ξεφεύγει από το κλίμα. Επιβλητική ησυχία και σοβαρότητα επικρατεί την ώρα που ο ασπρομάλλης της παρέας με βαριά φωνή κάνει την αρχή του τραγουδιού. Η εκτέλεση του ριζίτικου τραγουδιού μοιάζει με ιεροτελεστία.



 Ο Ι. Παπαγρηγοράκης θέλοντας να ερμηνεύσει την προέλευση και ιστορική καταγωγή των ριζίτικων γράφει πως είναι άξιο έρευνας το γεγονός πως αυτό το είδος τραγουδιού συνηθίζεται στις γύρω από τα Λευκά Όρη περιοχές. Κάποιοι, τονίζει,  το αποδίδουν στο χαρακτήρα των κατοίκων της δυτικής Κρήτης, που λόγω της τραχύτητας του εδάφους της, είναι διαφορετικός από των υπόλοιπων Κρητικών. Ίσως και διότι η επικοινωνία αυτών των μερών παλιότερα με την άλλη Ελλάδα δια της Πελοποννήσου, ήταν συχνότερη, αν υποθέσουμε πως τα ριζίτικα έχουν σχέση με τα κλέφτικα της λοιπής χώρας. 

Τα τραγούδια της δυτικής Κρήτης ακολουθούν την πανάρχαια μουσική και η ποίηση τους  αρμόζεται σε μελωδία που έχει χαρακτήρα σοβαρό και αρκετά πρόσφορο σε ένα διδαχτικό περιεχόμενο. Ένα προσεκτικό μάτι, πάνω στις συλλογές των ριζίτικων, θα διακρίνει πως τα πιο παλιά εξ αυτών, είναι συμβουλευτικά ή διδαχτικά με διάφορες ιδέες ή και προτρεπτικά, όπως άλλωστε τα ήθελε και η δωρική νοοτροπία.

Συνήθως τα ριζίτικα ανάλογα με τον τρόπο της απόδοσης τους και την τυπική τάξη, που ορίζουν οι συνήθειες, χωρίζονται σε δύο κατηγορίες, εκείνα που τραγουδιούνται στην "τάβλα" και αυτά που ψάλλονται στη στράτα. Ο Καβρουλάκης, ωστόσο θεωρεί προτιμότερη τη διάκριση τους σύμφωνα με το περιεχόμενο και το μορφολογικό τους χαρακτήρα, χωρίζοντας τα έτσι σε τρεις κατηγορίες: αυτά που έχουν γενικό περιεχόμενο και επικό χαρακτήρα, εκείνα που κινούνται γύρω απο ιστορικά γεγονότα και τέλος τα ερωτικά, που είναι ελάχιστα.

Τα γενικά είναι τα παλαιότερα ριζίτικα και αναφέρονται στις πιο ζωντανές και ευαίσθητες εκφράσεις της Κρητικής ψυχής. Τα ιστορικά, κατά περίεργο τρόπο, ακολουθούν στην πλειοψηφία τους το ρυθμό του τραγουδιού για το Διεγενή Ακρίτα και έχουν ιστορική βάση. Τέλος στα ερωτικά ριζίτικα δεν βλέπουμε τον αρχαίο ερωτικό λυρισμό της έντεχνης ποίησης, ούτε τον υπερβολικό αισθησιασμό της μεσαιωνικής ρίμας. Σε αυτά τα ερωτικά σύμβολα παίρνουν την έκταση εκείνη που ικανοποιεί την πλατιά λαική αίσθηση.




ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ ''ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ ΧΟΡΕΥΟΥΝΕ ...'' ΡΙΖΙΤΙΚΟ ΚΡΗΤΗΣ


( Οι πληροφορίες για το ριζίτικο αντλήθηκαν από το βιβλίο του Ν Καβρουλάκη "Οι ρίζες των ριζίτικων τραγουδιών", Εκδότης Πέτρος Κ. Ρανος, 1967)

Το Σπίτι του Βοσκού στο Κρανιώτικο Αόρι που σε μυεί στη ζωή των Μυλοποταμιτών κτηνοτρόφων

Στο Kρανιώτικο Aόρι, στον Ψηλορείτη, σε υψόμετρο 848 μέτρων, εκεί που τελειώνει η επαφή με το σύγχρονο πολιτισμό και αρχίζει ο πο...